خبرگزاری فارس: از آغاز محرم تا پایان صفر، تمام تقویم بوی عاشورا میدهد، کربلا وجدان خاک است که هیچگاه نخواهد خفت، حتی اگر چهل روز، چهل سال و یا چهارده قرن از آن بگذرد، هنوز چهلم حادثه که فرا میرسد، حزنی آنگونه که در نخستین روز بوده است بر کرانه همه اقیانوسهای زمین، فرو مینشیند.
به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، از آن روز که خورشید به جای آسمان، در بالای نیزه میدرخشید، چهل روز گذشته است. حالا دیگر کاروان اسرا به زخم زبان، به تازیانه، به شلاق عادت کردهاند, چوب خیزران دیگر بر لبهای مبارک حضرت سیدالشهدا (ع) فرود آید یا نه، فرقی ندارد.
چهل روز است یتیمان حسین (ع) در خرابههای شام، منزل گزیدهاند, جوانان بنیهاشم جملگی به شهادت رسیدهاند, کوچه بنیهاشم را حزنی بزرگ و غمی بزرگ فراگرفته و جز ناله «امالبنین» دیگر صدایی شنیده نمیشود.
بنیآدم دیگر اعضای یک پیکر نیستند، بنیآدم پیکر بنیهاشم را قطعه قطعه کردند و آدم (ع) از محمد (ص) شرمنده شد, بنیآدم به خاطر یک مشت گندم، مردم را به جان حسین (ع) انداخت و سم اسبها تا میتوانستند روی بدنهای بریده بریده تاختند.
و اکنون چهل روز از آن واقعه عظیم گذشته است, چهل روز، چهل سال بلکه چهارده قرن گذشته است و کربلا همچنان کربلاست و تازه گذشتن از روز چهلم آغاز یک سال کربلایی است.
چهل شبانه روز ناله کودکان ویرانهنشین بیآنکه دستی پرمهر اشک از گونههاشان برگیرد، دخترکانی که بهانه پدر را همچون تیزترین خنجرهای به زهر آب داده شده در قلب شیرزن کاروان سالار فرو میبرند.
چهل شب، همهمه خونآلود و آبستن مصیبت که خواب را بر خواب رفتگان کوفه و شام حرام ساخته است، چهل شب، بادهایی که بیتوقفی تسلیت و فغان مؤمنان بنیهاشم را از مدینه به سراسر حجاز میگستراند، چهل شب، نیایش آخرین مرد بازمانده حادثه، وارث بزرگ رسالتی دیرین، که اینک چهل شب است که بر شانههای بیمار، امّا مصممش، سنگینی میکند.
آری، چهل شبانهروز چهل روز پاهای زخم دیده و تکه تکه شده کودکان و زنان از جفای خاران بیابانی، چهل روز درد از هجوم تازیانههای بیتعطیل بافته از چرم، با دستههای استخوانی، تراشیده و نگینکاری شده، صله امیر سپاه خلیفه به دژخیمترین سفاکانی که رحم و عطوفت، کلامی است در اندیشه ایشان، چونان دوردستترین جزایر نامسکون اقیانوسها ناشناخته.
چهل روز زخم، اما نه از جنس خنجر و خار و تازیانه، بلکه زخمی بر جگر، لب گشوده و چرکین، زخمی نشأت گرفته از تیغ مصیبت، زخم یتیمی، بی برادری، بیفرزندی، بیحرمتی، زخمی که هر بار از دیدن سرهای بریده بر نیزه لب میگشاید و تازه میشود.
زخمی عمیقتر از همه زخمهای پیشین، بیآنکه هرگز آنرا مرهمی باشد، لحظهای از سوزش آرام شود و ذرهای بهبودی یابد.
زخمی جاودان نه تنها برای کاروان حسین (ع) که تمامی آنهایی که نام او را به نیکی یافته باشند، در طول همه قرنهای تاریخ از این زخم مقدس سوزناک، طعمی بر جگر میچشند.
چهل روز گذشت و داغ، هر لحظه داغتر شد، و جز این نباید باشد، چرا که حادثه بزرگ، اندوه بزرگ میآفریند و سوگ نشستن عظیم میطلبد، آنگونه که چهل روز که سهل، 1400 سال گذشته است اما هنوز چهلم حادثه که فرا میرسد، حزنی آنگونه که در نخستین روز بوده است بر کرانه همه اقیانوسهای زمین، فرومینشیند.
کاروان از پرتو پاییزی آفتاب و پریشان خاطری پنجرههای پی در پی زینب، سرشار بود و از بیتابی و بیقراری پیوسته او لبریز.
کاروان، پا به پای اشکهای زینب میآمد و اربعین، در چند قدمی شیون و فریاد، میزبان خاطرات تلخ بازگشته از سفر بود.
کاروان، پا به پای اشکهای زینب میآمد تا حماسه ماندگار و همیشگی او را زیارت کند، کاروان میآمد تا کربلا، زخمهای خویش را مرور کند، زینب از کجاوه پایین آمد و به زلالی فرات نگریست.
فرات همچنان بیقرار، متلاطم و ناشکیب بود، زینب نگاه خویش را از رود برگرفت و بر خاک نگریست.
لاله در لاله، داغ، در زمین روییده بود، کاروان، نیازمند هیچ ترقی نبود، کاروان، منتظر هیچ گریهای نبود، چرا کاروانیان خود قافله اشک و آتش بودند.
زینب (س) در سمت راست مرثیه بود و زینالعابدین (ع) بر طرف دیگر آن، این قافله و کاروان کودکان بود که در میانه مرثیه به خاک میافتادند و باران شیونشان بر سر کویر خونآلود میبارید و غبار محنت و غربت را از چهره خاک خورده و چاکخورده حادثه شستشو میداد.
صحرا منتظر بود تا پاسخ 72 دو علامت سؤال را بیابد، صحرا منتظر زینب (س) بود، صحرا هنوز منتظر بود که سلامهای خیس کودکان و فریادهای خاک و توفانی زینب (س) که حنجره بغضها را پاره کرد و چونان نالهای شکوفا از عمق درد و داغ سر برآورد، را پاسخ دهد.
سلام بر حسین (ع)، سلام بر برادرش ابوالفضل (ع)، سلام بر حماسه عاشورا.
تمام واژهها از هوش رفته بودند و تمام بغضها، بریده بریده به خاک میافتادند. کاروان در کانون کربلا ایستاده بود، اما بدون دردانه حسین (ع) یعنی رقیه (س)، سیلاب نور در چشمهای زین العابدین (ع) به راه افتاده بود.
کاروان، در عبور آشکار یک صحرا دلهره و دلواپسی، به کربلا رسیده بود. دشت، هنوز بوی تازه پرواز و بال و پرهای سوخته میداد. حادثه، هنوز در آینه فرات موج میزند.همچنان مویههای سوخته و چشمهای به آسمان دوخته در دشت در جریان بود. هنوز عشق تداوم داشت. اربعین بود و کاروان سینه سوخته، که در جستجوی صمیمیت سیال هر گوشهای سر میکشید، اربعین بود و هر کسی به راه خود ادامه میداد.
کاروان به جستجوی آفتاب سربریده خود و فرات، به دنبال اقبال ناگزیر خویش بود. دشت غرق در تابش نیایش زین العابدین (ع) و محو در طلوع تنهایی و تماشایی زینب (س) بود، اربعین بود و زینب (س) که ماجرای عطش را مرور میکرد، زینب آمده بود تا با چادر مشکی خویش، خیمه خاطرات خویش را برپا کند، آمده بود تا شبی دیگر را با حسین (ع) به سر کند، آمده بود به جستجوی پیراهنی کهنه و داغی تازه.
زینب (س) با روشنی هزار فانوس دریایی، با بیقراری هزار لاله صحرایی، با رؤیای هزار پنجره تنهایی آمده بود، زینب با یک نگاه طولانی، با یک قافله توفانی آمده بود، در این لحظه آخرین غبار عاشورا را به خاطر آورد، لحظهای را که آفتاب فتوت و امامت بر فراز نیزه، فرازهایی از زیارتنامه شوق را زمزمه میکرد.
زینب (س) در آیینه فرات، خاطرات خویش را مرور میکرد و نگاه خیره حسین (ع) را میپیمود، لحظهای که دشت، مالامال از نرمی نگاه مهربان حسین (ع) بود. آری، اینک زینب (س) به اربعین رسیده بود، آنگونه که حسین (ع) به آرزوی خود رسیده بود، زینب به مقصد رسیده بود، آنگونه که حسین (ع) به مقصد رسیده بود.
آری، چهل روز است که از کربلا میگذرد، اما داغ حسین علیهالسلام همچنان تازه و تازهتر شده است.
به راستی کربلا انارستان شهود است، رستاخیز شبنم و گل سرخ پرپر است، خورشیدها در کربلا غروب کردند، آیینهها در خاک کربلا مدفون شدند، کربلا آن جایی است که خیمه خاندان عشق را آتش زدند و خاک را با پر پروانههای عاشق فرش کردند، کربلا داغی است که بر پیشانی تاریخ مانده است.
کربلا بغضی است که در گلوی زمین سنگ شده است، بغضی که روزی میترکید و چشمه چشمه خون مولا از صخرههای خاک، فواره میزد، کربلا رودخانهای است که به دنبال قدمهای موعود جاری است، تا روزی که غرامت این خون قطره قطره از یزیدیان گرفته شود، کربلا بیعتی است که تا آمدن موعود همچنان باقی میماند.
کربلا غیرتی است که خون آزادگان عالم را به جوش میآورد، کربلا خاطرهای نیست که در حافظه خاک، فراموش شود، کربلا منظری است که آسمان را تا قیامت قاب گرفته تا روشنترین گواه موعود باشد.
حالا تمام تقویم، بوی عاشورا میدهد، کربلا وجدان خاک است که هیچگاه نخواهد خفت، حتی اگر چهل روز، چهل سال و یا چهارده قرن از آن بگذرد.
انتهای پیام/صا10/ط4000