ایران، سرزمینِ نامیرا ؛ گهواره تمدن ، دژ مقاومت
✍️ امیر عطاران_ یک معلمتاریخ، گواهیِ صادقی است بر این حقیقت که برخی نامها، فراتر از زمان و برخی خاکها، فراتر از جغرافیا هستند.در میانه نقشه جهان، نامی میدرخشد که با هیچ طوفانی نلرزیده و با هیچ تیشهای فرو نریخته است: «ایران».ایران، سرزمینِ «نامیرا»ست؛ چرا که ریشه در خاکی دارد که با خونِ سیاووشان آبیاری شده، به قلم فردوسیان جاوید شده و با دمِ مسیحاییِ شهیدانش، جانی دوباره گرفته است. این سرزمین، بارها در میانه آتشِ جهل و کینه بدخواهان سوخته، اما هر بار استوارتر و باشکوهتر سر برآورده است. «نامیرا» بودنِ ایران، نه یک ادعا، بلکه یک واقعیتِ تاریخی است. از هجومِ بیگانگان در اعصار کهن تا جنگهای شناختی و اقتصادیِ و امروز، این ملت ثابت کرده است که رمزِ بقا را در «ایستادگی و مقاومت» و «هویتِ اصیل » خویش در پیروی از مکتب ولایت یافته است. آری ،ایران نمیمیرد، چون فرهنگش زاینده است؛ نمیمیرد، چون ایمانش ریشهدار است؛ و نمیمیرد، چون فرزندانی دارد که مرگ را برای آرمانهایشان در آغوش میگیرند. و امروز ما میراثدارِ شکوهی هستیم که از پسِ قرنها به ما رسیده ؛ سرزمینی که در آن، عقلانیت و عشق، و حماسه و عرفان با هم گره خوردهاند. ایران، نامی است که در گوش زمان طنینانداز است؛ جاویدان، سرافراز و نامیرا.
11:17 - 5 اردیبهشت 1405
