به صلابتِ رشتهکوههای سربهفلککشیدهی زاگرس
✍️پردیس قاسمیاناینجا ایران است. جایی که به هنگام نبرد غیورمردانی از جای جای این سرا قد عَلَم میکنند برای دفاع از وطن. سینه سپر میکنند برای پاسداری از میهن. خود در میدان نبرد با دشمن دست و پنجه نرم کرده و زنی برای پشتیبانی از آرمانهایی مشترک، با شکوه و صلابتی زینبگونه، ستون خیمه را حفظ کرده و چون کوهی استوار قد برافراشته.اصلا مگر میشود بدون پشتگرمی و خیالی آسوده پای در میدان نبرد گذاشت؟... آنگاه باید شاهد نبرد با افکار، پیش از نبرد با دشمن بود. نبردی نابرابر و فرسایشی... اما این زنِ ایرانیست که ریشهی این نبرد نابرابر را میخشکاند و مردِ میدان را برای نبرد با دشمن روانه میکند. و چه کسی بهتر از او برای پذیرش بار این امانت؟و مردِ میدان عَلَم را با دلی قرص به دست زنی میسپارد به صلابت رشتهکوههای سربهفلککشیدهی زاگرس. و خود مشتاقانه به سوی میدان پرواز میکند. زن اصیل ایرانی در طول تاریخ پشت به پشتِ مردان، از حریم این خاک حفاظت کرده. سنگر را حفظ کرده. هر جا که لازم بوده وارد میدان شده. سلاح برداشته. مشتش را گره کرده برای کوبیدن در دهان دشمن. آری این زن ایرانیست که عزمش را جزم کرده، برای رزمی برای بزمِ وطن.
16:13 - 22 فروردین 1405
