درخواست ایجاد صندوق خسارت برای سهامداران خرد بورس و انتقال مبلغ آنهامطالبهدرخواست ایجاد صندوق خسارت برای سهامداران خرد بورس و انتقال مبلغ آنها
بر کسی پوشیده نیست که در این ۵ سال تالار شیشه ای بورس تاریک ترین سالهای خودش را به همه نشان داد. بیانیه ریسکی دادند و موجی از تخلفات و سوءاستفادهها از سهامداران بینوا شروع کردند و به آن رنگ و لعاب قانونی دادند. از دولتی ها تا خصولتیها و ارگان های ناظر بورسی و غیر بورسی. سازمانهای ناظر، چه بورسی و چه قضایی، در قبال این روند سکوت اختیار کردند. سوال اینجاست: پلیس فتا در این پنج سال کجا بود؟ قوه قضاییه و دادستانی در مقابل این حجم از اغفال عمومی چه نقشی ایفا کردند؟ چرا مدیران و مسئولان ارشد بازار سرمایه، بانک مرکزی، شورای عالی بورس، و وزرا نسبت به این وضعیت واکنشی مؤثر نشان ندادند؟ جای خالی پاسخگویی همچنان احساس میشود. پلیس فتا در این ۵ سال کجا بوده و هست مگر وظیفه ای جز این دارد که مجرمان اینترنتی را گرفته و قوه قضائیه کجا بود و دادستانی و کلا ناشران و مدیران بورس و وزرا و بانک مرکزی و روسای سازمان عریض و طویل بورس و شورای عالی بورس کجا بودند و همه با خوشحالی مدیران بعدی را آوردند که میدانید چه کردند! مدیران و مسوولانی که قوانین و ابزار و ساختار را طوری با دقت و با هماهنگی هم قرار دادند تا مردم دارایی حلال سالها تلاششان از بین برود. حمایت ها در منفیترین حالت! گویا حتی اتفاقات سیاسی و حرفهای سیاسیون با بورس در هماهنگی کامل هست! شما هر خرید و کاری میکنید ریسک دارد و پلیس و قوه قصاییه و دیگر ارکان مراقب هستند ولی چه شد که در بورس جز پولشویی و کد به کد و صف خرید و فروش و ایجاد صف های کاذب برای اغفال کار دیگری انجام نشد. آینه تمام قد از وضعیت اقتصاد وکشور در بورس نشان داده شد. عادی انگاری هر سقوط و بدون اطلاع گذاشتن مردم و سهامدار خرد از اخبار مهم تاثیر گذار و جمع کردن در صف فروش و به یکباره صف خرید کردن نمادهای نور چشمی و شاخصساز بدون اینکه کسی بتواند واردش شود جز رانتی ها و نزدیکان. یکبار برای همیشه خسارت سهامدار را که به راحتی قابل محاسبه هست را بدهید و اجازه ورود مردم خرد را دیگر به این کوره پول حلال سوزی راه ندهید. و حساب کسانی را هم که با صف فروش کردنها و عرضه اولیه ها و نمادهای کاغذی پول بر پولشان اضافه کردند را بسته و مبلغ همراه با خسارت و تورم او را محاسبه و به قدرت خرید سهامداران خرد در کارگزاری هایشان واریز نمایید. خوشبختانه یا متاسفانه عمر کوتاه هست! و خیلی زود دیر میشود. نمادهای بورسی با ایجاد ظاهری گمراه کننده از روند معاملات اوراق بهادار یا کالا یا ایجاد قیمتهای کاذب و یا اغوای اشخاص به انجام معاملات اوراق بهادار یا کالا (بند 3 ماده 46 قانون بازار اوراق بهادار جمهوری اسلامی ایران و ماده 10 قانون توسعه ابزارها و نهادهای مالی جدید) اقدامی خلاف کردند. متاسفانه ناشران، ناظران ،شورای عالی بورس،رئیس جمهور و وزرا و روسای بورس و تمام ارگان های ذینفع باید مورد رسیدگی قرار گیرند. درخواست دارم در بالاترین سطوح این اقدام شود شک نکنید اعتماد مردم دوباره به سمت شما بر خواهد گشت.تعداد سهامداران بورسی به قدری هست که در تحول کشور عزیزمان ایران نقش سازنده ای داشته باشند و پشت مسوولانی که پشتشان ایستادند بایستند. کسانی که کنار ایستادند و میدانند و کاری نمیکنند هم بدون شک شریک این تخلف خواهند بود. به امید فردایی بهتر از دیروز و امروز یاحق
پلیس فتا، مرکز تشخیص و پیشگیری از جرائم سایبری پلیس فتا ناجا، دادستانی کل کشور، مجلس و قوه قضائیه، رئیس جمهور، شورای عالی بورس، سازمان بسیج، ناظر بورس، وزیر اقتصاد و دارایی
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول
مداد دو سر
📝 روایتی دربارۀ معلمی که به دانشآموزان خود توصیه میکند تا هر دو سر مداد خود را بتراشند.
این چند شب که دوباره زمزمه جنگ و توافق شده بود، باز قلمها را تیز کردیم، اما این بار از دو سرش. دوران دبستان، گاهی اوقات دور از چشم بزرگترها قلمم را از دو طرف تراش می کردم. تندتر میتوانستم بنویسم. خصوصا موقع امتحان و املا به درد میخورد. دلم قرص بود وقتم برای مداد تراشیدن تلف نمیشود و از املای معلم و زمان امتحان عقب نمیافتم. اگر مادربزرگم میدید دو سر مدادم را تراش کردم، انگشت اشاره در هوا تکان میداد و میگفت:« اگه مدادت دو سر باشه یکی از عزیزانت فوت میکنه» باورم میشد. سالها گذشت، خیلیها فوت شدند، در حالیکه مدادم دو سر نبود. نمیدانم، شاید درصد عزیز بودنشان کم و زیاد بود. شاید اثر همان یکی دو مداد تراش شده تا چند سال اندی بعد باقی مانده بود.این تحلیل فلسفی مادربزرگ را بعد از اینکه دخترم پا به مدرسه گذاشت کشف کردم. مادربزرگ میخواست سر مداد به چشممان نرود. غیر مستقیم و زیرکانه گفته بود. صد و چند شب است عزیزی از دست دادهایم. درصد عزیز بودنش خیلی زیاد بود. این بار، همه آنها که از خیابان برمیگردیم، به نشان عزیز بودنش، دو سر مدادمان را میتراشیم، با یک بغض سنگین. یکسر آن برای نوشتن غلطهای اضافه خارجی، یکسر دیگرش برای یادآوریهای داخلی.حالا من یک معلم هستم. به دانش آموزانم یاد میدهم چطور درست مداد به دست بگیرند. لحظه به لحظه یادآور میشوم که مدادشان را دوسر تراش کنند، مبادا عقب بمانند.✍ مهدیه دهقان
20:44 - 1 تیر 1405
1 پاسخ
@Iranehamdel24 دقیقه پیشدر پاسخ به و
