رقص پای ایران در رینگ مبارزه
اغراق نکرده ام اگر بگویم تمام چشم و قلب دنیا در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۴ به رینگ بوکسی در "کینشازا" بود که دو غول آن روز جهان به جان هم افتاده بودند. «جورج فورمن و محمد علی کلی»نمایش گزارش
ائتلاف صفر؛ انزوای آمریکا در برابر ایران
واشنگتن برای جنگ با ایران شصت و پنج روز تلاش کرد ائتلافی تشکیل دهد، اما پایتختهای اروپایی یکی پس از دیگری مشارکت را نپذیرفتند. نظرسنجیها و اظهارات مقامات نشان میدهد متحدان سنتی آمریکا این جنگ را نه تنها غیرقانونی، که خارج از منافع خود میدانند.
گروه دیده بان غرب: تلاش نافرجام برای اجماعیکی از شاخصهای قدرت یک کشور، توانایی آن در جلب همراهی متحدان است. در جنگ با ایران، ایالات متحده در این شاخص عملکرد ضعیفی داشته است. از ابتدای جنگ تا امروز، واشنگتن نتوانسته هیچ ائتلاف نظامی یا دیپلماتیک گستردهای علیه ایران تشکیل دهد.به گزارش شورای روابط خارجی، قطعنامه ضدایرانی که بحرین به شورای امنیت برد، با وتوی روسیه و چین متوقف شد. تلاش برای تشکیل «ائتلاف دریایی» در تنگه هرمز نیز با استقبال کشورهای اروپایی مواجه نشد. حتی کشورهای حوزه خلیج فارس نیز ترجیح دادند فاصله خود را با واشنگتن حفظ کنند. صدای مخالف از برلین تا مادریددر آلمان، فریدریش مرتس، صدراعظم، در اظهاراتی که رسانهها آن را انتقادی بیسابقه خواندند، گفت: «آمریکاییها این جنگ را بدون مشورت با ما آغاز کردند و اکنون راهبردی برای خروج ندارند.» وزیر دفاع آلمان نیز تأکید کرد که این جنگ «مال ما نیست».در فرانسه، امانوئل مکرون حملات به ایران را خارج از چارچوب حقوق بینالملل خواند و اعلام کرد پاریس درگیر این جنگ نیست. اسپانیا نیز پایگاههای نظامی خود را برای استفاده در جنگ ایران بست و پدرو سانچز، نخستوزیر، آن را «بیاحتیاطانه و غیرقانونی» توصیف کرد.
افکار عمومی نیز همراهی نمیکندنظرسنجیها در اروپا نشان میدهد که مردم نیز تمایلی به همراهی با آمریکا ندارند. در آلمان، ۵۸ درصد شرکتکنندگان در نظرسنجی ARD با مشارکت نظامی در جنگ ایران مخالف بودند. در اسپانیا، ۶۸ درصد مردم از تصمیم دولت برای بستن پایگاهها حمایت کردند. در بریتانیا نیز ۴۹ درصد جنگ را اشتباه آمریکا میدانند.این ارقام نشان میدهد که دولتهای اروپایی علاوه بر دلایل راهبردی، با فشار افکار عمومی نیز مواجه هستند. ایران و هزینه مداخلهدر مقابل، ایران نشان داده است که مداخله در این جنگ هزینههای سنگینی به همراه دارد. اعمال فشار ایران بر امارات، که در پاسخ به اقدامات این کشور انجام شد، پیامی روشن داشت اینکه ایران میتواند از بازدارندگی تدافعی به تهاجمی تغییر رویکرد دهد.این واقعیت باعث شده حتی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در هفتههای اخیر نیز از همراهی کامل با آمریکا خودداری کنند. گزارشها حاکی است که کشوری چون قطر با وجود فشار واشنگتن، تمایلی به تشدید تنش با تهران ندارد.در این جنگ چه گذشت ؟آنچه در شصت و پنج روز جنگ دیده شده، کاهش توانایی آمریکا در بسیج متحدان است. واشنگتن در عمل نتوانسته ائتلافی علیه ایران شکل دهد و مجبور است در منطقه با حداقل همراهی بینالمللی عمل کند. ایران نیز با بهرهگیری از این فضا و با تکیه بر کریدورهای تجاری شرق و بازدارندگی نظامی، توانسته است هزینههای مداخله را تا حدی بالا ببرد که بسیاری از بازیگران منطقهای ترجیح دهند فاصله خود را حفظ کنند. این وضعیت، صرفاً ناشی از ضعف یک طرف نیست، بلکه حاصل محاسبات عینی منافع ملی توسط کشورهای مختلف است.
کشورهای غربی به خوبی قدرت ایران را در این حوزه رصد کردند و در تحلیلی واقعی نه آنچه ترامپ تصور میکند به این نتیجه رسیدهاند که قطعا نمیتوانند قدرت ایران را دستکم گرفته و وارد یک معادله از پیش مشخص شوند. برای دنبالکردن تحلیلها و گزارشهای مرتبط با حوزه غربشناسی، رسانه های معاند، پهلوی، اپوزیسیون و گروهکهای ضدانقلاب به صفحه «دیدهبان غرب» مراجعه کنید.
10:09 - 16 اردیبهشت 1405
7 پاسخ
@News_ir16 اردیبهشت 1405در پاسخ به
@user17685776135116 اردیبهشت 1405در پاسخ بههمین که تمام حرفای خودشو نقض میکنهو از حرفاش برمیگرده نشون میده قدرت دست کیهخداروشکر ایران جان انچنان قدرتی از خود نشون داده که هیچکس قادر به مقابله با ان نیستمطمئن باشید آخر این اتفاق به نفع ما خواهد بودپیروزی مسلمانان بر کفارالله اکبر الله اکبرلبیک یا خامنه ایجانم فدای رهبر
@IranianCivilisation16 اردیبهشت 1405در پاسخ بهخوک زرد به نظم جدید با حضور تمدن نوین ایرانی ، خوش آمدی. هر چه زودتر واقعیت رو بپذیری کمتر سوزش خواهی داشت.https://eitaa.com/iraniancivilisation
@MOSHKLEMA16 اردیبهشت 1405در پاسخ به✍دوستان همین خبر عجیب است مسئولین ایرانی مثل عراقچی،بقاییهمه همه اعلام کردند در مرحله اول مذاکرات هسته ای نخواهد بوداخبار اینکه مذاکرات هسته ای توسط آقای خامنه ای ممنوع شده هم یک مسئله هست و اینکه آقای خامنه ای توی مصاحبه اخرشون هم اعلام کردند هسته ای شبیه موشکی و غیرقابل مذاکره است پس قطعا توی …نمایش بیشتر
@user17516703767916 اردیبهشت 1405در پاسخ به وپیشنهادهاعودت فرزندان مسئولان از بلاد کفر و استکبار
حضور فرزندان و خانواده مسئولان در خارج از کشور مشکل امنیتی دارد و امکان دارد جاسوسی کنند .از طرفی وجهه خوبی ندارد که پدر و مادر ولایی ، فرزندان را در خارج از وطن بزرگ کنند.حال که آمریکا هم بیانیه داده ما باید پیش دستانه خودمان مجبور کنیم برگردند مملکت تا در این اوضاع خطیر یار و یاور مسئولان باشند
اداره اتباع و مهاجرین وزارت کشور، وزارت امور خارجه
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
@MohammadAmraei17 اردیبهشت 1405در پاسخ بهدرخواست برای تعیین تکلیف و تغییر وضعیت کارکنان قرارداد ساعتی، شرکتی و کارگری به پیمانی یا رسمی
مطالبهدرخواست تغییر وضعیت کارکنان قرارداد ساعتی، شرکتی و کارگری
کارکنان قرارداد ساعتی، شرکتی و کارگری با سابقه طولانی و تخصص بالا، همچنان با قراردادهای موقت و دریافتی حداقلی بدون مزایای قانونی مشغول به کارند و تعیین تکلیف و تغییر وضعیت آنان به مطالبهای فوری تبدیل شده است. سالهاست تعداد زیادی از کارکنان دستگاهها و نهادهای دولتی با عناوینی همچون قرارداد ساعتی، شرکتی، کارگری و سایر قراردادهای موقت مشغول خدمت هستند؛ نیروهایی که در بسیاری از موارد، سالهای طولانی، بهصورت تماموقت، مستمر، تخصصی و مسئولانه در همان جایگاهی فعالیت کردهاند که نیروهای رسمی و پیمانی حضور دارند، اما از ابتداییترین حقوق و مزایای شغلی بیبهره ماندهاند. تفاوت شدید و غیرمنطقی در سطح حقوق، مزایا، امنیت شغلی و آینده معیشتی میان کارکنانی که عملاً کار مشابه انجام میدهند، به یک بیعدالتی آشکار تبدیل شده است. این تبعیض پس از گذشت بیش از دو دهه همچنان ادامه دارد و تاکنون اقدام مؤثر و فراگیری برای تعیین تکلیف این نیروها صورت نگرفته است. پرسش اصلی اینجاست: اگر مبنای جذب نیروی انسانی در دستگاهها تخصص، توانمندی، تعهد و کارآمدی است، چرا باید تنوع گسترده قراردادها و این حجم از تبعیض در پرداخت و برخورداری از حقوق قانونی وجود داشته باشد؟ اگر هدف از قراردادهای غیررسمی، بررسی توانایی نیروی انسانی در یک بازه محدود بوده است، چرا برخی از این کارکنان ۱۰، ۱۵ و حتی نزدیک به ۲۰ سال بهصورت مستمر و تماموقت خدمت کردهاند، اما همچنان از تغییر وضعیت و امنیت شغلی محروم هستند؟ چگونه میتوان پذیرفت نیرویی که سالها در یک نهاد دولتی خدمت کرده، تجربه اندوخته، کار تخصصی انجام داده و حتی در برخی موارد از نظر عملکرد و تخصص از نیروهای رسمی نیز مؤثرتر بوده است، همچنان ساعتی محاسبه شود و از هیچیک از مزایای قانونی و رفاهی برخوردار نباشد؟ نمونهای روشن از بیعدالتی موجود امروز برخی کارکنان با مدرک تحصیلی کارشناسی ارشد و بالاتر، با وجود فعالیت تماموقت و انجام مسئولیتهای تخصصی، صرفاً بر اساس نرخ ساعتی حقوق دریافت میکنند؛ بهگونهای که در فیش حقوقی آنان عملاً هیچ آیتمی جز مبلغ کارکرد و کسورات بیمه دیده نمیشود و در صورت تعلق مالیات، همان مبلغ ناچیز نیز کاهش مییابد. در بسیاری از این موارد، هیچ اثری از حق مسکن، حق اولاد، حق عائلهمندی، ایاب و ذهاب، اضافهکار، پاداش، مزایای رفاهی، امنیت شغلی و آینده استخدامی وجود ندارد. این در حالی است که همین نیروها سالها چرخ امور اداری، اجرایی و تخصصی دستگاهها را به حرکت درآوردهاند. در قوه قضاییه که خود مجری قانون است تنوع قراردادها بسیار بالاتر است. امنیت شغلی؛ حلقه مفقوده سالهای خدمت دردناکتر آنکه این کارکنان در تمام سالهای خدمت خود، همواره با نگرانی از قطع ناگهانی همکاری مواجه بودهاند؛ یعنی نیرویی ممکن است ۲۰ یا ۳۰ سال خدمت کند اما در پایان، نه از امنیت شغلی مناسب برخوردار باشد، نه از مزایای عادلانه دوران اشتغال، و نه حتی از آیندهای متناسب با سالهای خدمت خود بهرهمند شود. آیا این شیوه برخورد با نیروی انسانی متخصص، متعهد و با سابقه، با اصول عدالت اداری، کرامت انسانی، بهرهوری سازمانی و سیاستهای کلان نظام در حمایت از نیروی کار سازگار است؟ مطالبه روشن ما ما امضاکنندگان این پویش، دولت، مجلس شورای اسلامی، سازمان اداری و استخدامی کشور، سازمان برنامه و بودجه، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و تمامی دستگاههای اجرایی و نظارتی درخواست داریم: 1. هرچه سریعتر وضعیت کارکنان قرارداد ساعتی، شرکتی و کارگریِ شاغل در دستگاههای دولتی و عمومی را تعیین تکلیف کنند. 2. فرآیند تغییر وضعیت این نیروها به قرارداد پیمانی و در ادامه، بر اساس ضوابط و ارزیابیهای مشخص، رسمی شدن آنان را فراهم سازند. 3. برای کارکنانی که سالها بهصورت مستمر و تماموقت خدمت کردهاند، سابقه خدمت، تجربه، تخصص و سنوات واقعی کار را مبنای تصمیمگیری قرار دهند. 4. به تبعیض در نظام پرداخت پایان داده و حقوق و مزایای متناسب با کار یکسان را برقرار کنند. 5. حداقل مزایای قانونی و رفاهی از جمله حق مسکن، حق اولاد، حق عائلهمندی، مزایای ایاب و ذهاب، اضافهکار، پاداش، امنیت شغلی و سایر حقوق قانونی را برای این کارکنان لحاظ کنند. 6. از تداوم بهکارگیری بلندمدت نیروها با قراردادهای غیرشفاف، موقت و تبعیضآمیز جلوگیری شود. سخن پایانی ادامه این وضعیت نهتنها موجب تضعیف انگیزه، فرسودگی روحی و بیاعتمادی کارکنان میشود، بلکه به کاهش بهرهوری، افت کیفیت خدمات عمومی و گسترش احساس تبعیض در ساختار اداری کشور نیز منجر خواهد شد. نیروهایی که سالهای عمر، تخصص و توان خود را صادقانه در خدمت دستگاههای دولتی گذاشتهاند، نباید همچنان قربانی بیتوجهی، چندگانگی قراردادی و تبعیض مزدی باشند. زمان تصمیمگیری عادلانه برای تغییر وضعیت این کارکنان فرا رسیده است.
نهاد محترم ریاست جمهوری، رئیس سازمان برنامه و بودجه، سازمان استخدامی و اداری کشور، مجلس و قوه قضائیه
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطهنمایش گزارش
