16 آذر 1404

جای ‌هم‌بازی را با اسباب‌بازی پر نکنید!

یک کمد پر از اسباب‌بازی، در اتاقی که در و دیوارش با کاغذدیواری و اکسسوری چوبی تزیین شده، اما هیچ‌کس در این کمد را باز نمی‌کند! خانه پر از صداست. اما صدای نفس‌کشیدن بزرگ‌سالانه یک کودک! یک تک‌فرزند که حق بازی دلچسب از او گرفته شده است.
بعد از جنگ جهانی دوم آمریکا مازاد ثروت انبوهی پیدا کرد و سیاست اقتصادی مصرف کننده گی را برای پیشبرد اهداف اقتصادی خود (مصرف بیشتر، پول بیشتر در جیب سهامداران شرکت ها) پیش گرفت. نسل آن دوره که به "بیبی بومرز" معروف هستند، رفاه مصرف گرایانه تکرار نشدنی را تجربه کردند. فیلم هایی که از سبک زندگی آن نسل آمریکا در جهان پخش شد، نسل دهه ی شصتی و هفتادی ما را در این توهم فرو برد که "ما زندگی نکردیم!" با اینکه زندگی، خانواده، فامیل، رفیق صمیمی، هیئت، بچه های محل، همبازی، عشق و ... را دهه ی شصتی ها و بعضا هفتادی ها خیلی بیشتر از اکثر نسل های ایران تجربه کردند. دهه شصتی ها و هفتادی هایی که الان والدین بچه ها شده اند، هنوز چشم به زندگی "بیبی بومرز" آمریکا دارند (نسلی که در آمریکا دیگر تکرار نشد ولی متاسفانه در امارات و قطر و ... باز آفرینی شد) و در توهم "خوشبختی همانا مصرف گرایی است" بچه های خود را در کالای مصرفی غرق می کنند، بچه را لوس و بی تربیت بار می آورند و این توهم را دارند که بهترین والدین برای آن طفل معصوم هستند، نمی دانند که شوک واقعیت زندگی چه بلایی در بزرگسالی سر این بچه ها می آورد و آنها را تبدیل به افسرده ترین و بدبخت ترین بزرگسالان تاریخ ایران می کند.
12:53 - 16 آذر 1404

1 واکنش
173 بازدید