2 فروردین 1403

گریه بر خاک خون‌های سوخته

راه می‌رفت و شانه‌هایش می‌لرزید و دختر دیگری دنبالش بود. یک‌جورهایی انگار دلداریش می‌داد. چون هربار سرش را می‌کشید توی بغلش و آرام آرام با انگشتانش مثل مادری که بخواهد بچه‌اش را با لالایی بخواباند یا از گریه بگیرد، نوازشش می‌کرد.

11

2

3

64٫1k