چپل انگاری! بخش عمده فرزند آوری به امید به آینده (زندگی آینده والدین و آینده فرزندان بر میگردد) اتفاقا افق های کوتاه مدت ۱ و ۵ ساله هم بسیار مهم است. من وقتی می بینم که حقوقم ۲۰ درصد افزایش پیدا میکند و کالا ها ۱۰۰ درصد دیگه برنامه ام برای فرزند آوری در سال آینده موکول میشه به دور بعدی که قسط هام تمام شد! اتفاقا مردم ایران بسیار هوشمندانه کنترل کردند، مردم قید رشد فرزند در جامعه را زدند و فقط به اندازه جیبشون بچه میارن که بتونن هزینه های بزرگ شدنشان را تقبل کنند. خیالتون راحت تا زمانی که زوج ۳۰ ساله شغلشون آسیب پذیر، مسکن کرایه نشینی و بدون وسیله نقلیه در شهرستان های فاقد حمل و نقل عمومی است به فکر بچه نیست. نمیشه که هیچ چیز تو زندگی نداشته باشی امید هم روز به روز کمرنگ تر شود بعد سالی یه بچه بیاری! بیاری اون هم بد بخت کنی!؟ بچه هم مال آقا زاده هاست که میتونن راحت و بی دغدغه مالی بزرگش کنن و خوشحال رشدش بدهند. در ادامه زندگی هم بچشونو سر تایم مزدوج می کنه و بفرستند یک کشور دیگه راحت زندگی کنه.
17:12 - 9 دی 1404
4 واکنش
818 بازدید