آیینِتمدنسازی در آینهٔرنگِ خدا
✍️حسین سلطان محمدیتاریخ، گورستانِ پادشاهان و قدرتهایی است که گمان میکردند با تکیه بر زر و زور، نامشان بر تارکِ زمان خواهد ماند. اما آفتابِ حقیقت، تنها بر بناهایی میتابد که خشتِ جانشان از «خلوص» سرشته شده باشد. راز ماندگاریِ نهضتِ حسینی، در یک معادلهی سادهی الهی نهفته است: «اتصالِ به بینهایت». هر آنچه رنگِ خدا نگیرد، در چنبرهی زمان فرسوده میشود، اما آنچه به نامِ او آغاز گردد، از جنسِ زمان فراتر رفته و به ابدیت میپیوندد. تمدنِ حق، تمدنی است که از معبدِ عشق آغاز شده و در میدانِ حماسه به قلهی جاودانگی میرسد.قرآن کریم میفرماید: «صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً»؛ این آیه، بیانیهی استقلالِ تمدنیِ مؤمنان است. صبغه، تنها یک رنگآمیزی ظاهری نیست، بلکه نفوذِ صفاتِ الهی در بطنِ عملِ انسانی است. عاشورا، بزرگترین نمایشگاهِ «صبغهالله» در تاریخ بشر است. در حالی که دشمن با تمامِ تجهیزاتِ استکباری و غرورِ حیوانی، در پی محوِ نامِ حسین (ع) بود، حسین (ع) با انتخابِ شهادت، رنگِ خداییِ محض به نهضتِ خود بخشید.دشمن چون بر «پوچی» تکیه داشت، در اندکزمانی دودمانش بر باد رفت و به زبالهدانِ تاریخ پیوست؛ اما نهضتِ حسینی، چون «خداگونه» بود، هر روز تازهتر و زندهتر در رگهای تمدنهای نوین جاری میشود. این است قانونِ پیروزیِ خون بر شمشیر؛ نه در ظاهر، که در ذاتِ ماندگاری. تمدنی که به رنگِ خدا مزین شود، شکستناپذیر است؛ چرا که خداوند، شکستناپذیرِ مطلق است.
امروز، ما شاهدِ تکرارِ این حقیقتِ درخشان در قامتِ رهبرِ شهیدِ انقلاب، حضرت آیتالله خامنهای هستیم. او که سالها با کلامِ علوی و سلوکِ حسینی، مرزِ میانِ حق و باطل را تبیین میکرد، سرانجام در مسیری که به «لقاءالله» ختم میشد، با خونِ خویش مهرِ تأیید بر کلامش زد. رهبرِ شهیدِ ما، با شهادت، به آن «رنگِ نهاییِ الهی» دست یافت که جدّ مطهرش حسین (ع) به آن مفتخر بود. او رفت تا ثابت کند که «خونِ حسینی» در هر عصری، پویاترین عاملِ بیداریِ امتهاست. شهادتِ او نه تنها پایان نیست، بلکه سرآغازِ یک خیزشِ تمدنی است که استکبارِ جهانی را به لرزه درآورده است. همانگونه که یزیدیان پس از کربلا به نیستی سپرده شدند، استکبارِ جهانی و امپراتوریهای پوشالیِ عصرِ ما نیز دیری نخواهند پایید و در طوفانِ خشمِ خداییِ این نهضتِ جاودان، خاکستر خواهند شد.ما وارثانِ خونی هستیم که زمین را مقدس کرده است. نهضتِ حسینی و شهادتِ رهبرانِ الهیِ ما، گواهی است بر این حقیقت که پیروزیِ نهایی، نه از آنِ زرادخانههای هستهای، که از آنِ «جانهای خدایی» است. امیدِ ما، باوری است برخاسته از این تحلیلِ عالمانه:استکبار، حبابِ روی آب است؛ اما حق، حقیقتی است که ریشهاش در ملکوتِ زمین و آسمان دوانده شده. ما با اتکا به این پشتوانهی لایزال، با افتخار به سمتِ تمدنی حرکت میکنیم که در آن، نامِ حسین (ع) و پیروانِ صدیقش، پرچمِ برافراشتهی عدالتِ جهانی خواهد بود.
08:57 - 12 تیر 1405
26k بازدید
