چرا تهران ۱۴۰۵، اصفهان ۱۱۳۵ نخواهد شد؟
✍️دکتر محمد رستمی نجفآبادیتاریخ، برای انان که چشم دیدن دارند تکرارِ علت ها که همیشه واحدند واختلاف معلول ها که در بیشتر موارد متفاوتند خواهد بود. بیش از دویست و پنجاه سال پیش، محمود افغان با در دست داشتن فتوای جهاد علیه شیعیان —که در سال ۱۱۳۰ ق توسط مفتیان وهابی حجاز صادر شده بود (لکهارت، انقراض سلسله صفویه*، ص ۹۸)— بر فراز صخرههای «کوه صفه» ایستاده بود و با نگاهی آمیخته به قساوت، به پایتختی مینگریست که در چنبرهی محاصره، نفسهای آخر را میکشید.محمود خونخوارِ امروز ( دونالد ترامپ ) نیز، با تشویق و دلارهای همان وارثانِ تفکر تکفیر، بر سکوهای نظامی و رسانهای خویش ایستاده و با همان نگاهِ تشنه به خون، با حمله به ایران اسلامی و محاصره آن اعلام کرده است که جهان شاهد نابودی تمدن ایران خواهد بود. اما یک تفاوتِ ماهوی، این دو صحنه را از هم جدا میکند: *«هویتِ فرمانده».در اصفهانِ آن روز، دشمن از کوه صفه شاهدِ حاکمی بود که به جای تکیه بر شمشیرِ شاهاسماعیل و شاهعباس و شعار «یا حیدر یا حیدر »ِ قزلباشانِ عاشقِ مرگ —که روزگاری از خوارزم تا آناتولی را درنوردیده بودند (فلسفی، تاریخ روابط ایران و اروپا*، ص ۸۶)— به دیپلماسیِ التماس و ترحمِ دشمن پناه برده بود. شاهی که محاصره را با «تسلیم» پاسخ داد و در ۱۱ محرم ۱۱۳۵ ق در فرحآباد، با دستانی لرزان، جقهی سلطنت را بر سر غارتگران بست (کروسینسکی، سقوط اصفهان، ص ۷۸). اصفهان سقوط کرد چون «سرِ» این پیکر، پیش از آنکه به تیغ محمود جدا شود، در مقابلِ سایهی دشمن تعظیم کرده بود (لکهارت، همان، ص ۱۶۸). وقتی حاکم بلرزد، ملت فرو میریزد؛ چرا که «الناس علی دین ملوکهم».
اما امروز، واقعیت متفاوت است. اگر آن روز محمود از کوه صفه، ذلتِ شاه سلطان حسین را میدید، امروز دشمن از ورایِ محاصرهی خود، شکوهِ رهبر شهید و ملتی مبعوثشده را میبیند. تهران امروز، اصفهانِ ۱۱۳۵ قمری نیست؛ زیرا پیشوا و مقتدای این ملت به جای جقهی زرین، سربندِ سرخِ شهادت بست و به جای مسیرِ ذلتبارِکاخ فرحآباد، راهِ عزتمندِ مقاومت را تا آخرین قطرهی خون پیمود. درسِ بزرگِ تاریخ برای مردم امروز ایران این است: ترامپ کودک خوار امروز همان محمود أفغان خونخوار دیروز است و محاصره همان محاصره؛ اما فرجامِ نبرد را «ارادهی رهبری» و «اقتدای ملی» رقم میزند. اگر اصفهان آنروز سقوط کرد، نه به خاطر قدرتِ محمود، که به خاطر «سلطانحسینِ» خویش بود؛ که از ترسِ هزینهدادن، به سرابِ صلحِ ذلیلانه دل بسته بود (کروسینسکی، همان، ص ۸۴). اما امروز خونِ مطهرِ رهبر شهیدمان و مشتِ گرهکردهی او در لحظهی عروج، رگهای ایران را از غیرتِ حیدری پر کرده است. دشمنی که با محاصره این کشور امیر المومنین به انتظارِ فروپاشیِ تمدن ما نشسته، باید بداند که این بار، شعار «یا حیدر یا حیدر» نه یک خاطره در کتب تاریخ، بلکه غرشِ موشکها و فریادِ ملتی است که از امام شهید خویش آموخته که در میانهی خانهی خویش، هرگز نباید ذلیل شود. آنروز اصفهان سقوط کرد تا ما امروز بیاموزیم: در مقابلِ محاصره دشمن خونخوارو پست ، فقط یک راه به پیروزی ختم میشود و آن، اقتدا به خونِ پیشوایی است که مرگِ سرخ را بر زندگی زیر سایهی محمودهای زمانه ترجیح داد. ما یقین داریم تاریخ این بار نه به نامِ جنین خواران اپستین ، که به نامِ «وارثانِ زمین»رقم خواهد خورد. انشاء الله .
09:23 - 13 اردیبهشت 1405
3 واکنش
24٫9k بازدید
