وقتی زیرساختها هدف میشوند
✍️سعید سپاهیدر هر جنگی لحظهایی وجود دارد که سطح درگیری تغییر میکند حملات از میدانهای صرفاً نظامی عبور میکنند و به زیرساختها میرسند؛ برق، انرژی، حملونقل و ارتباطاتی که زندگی روزمره به آنها وابسته است. طبیعی است که در چنین شرایطی نگرانی افزایش پیدا کند اما تجربه جنگهای معاصر یک واقعیت مهم را نشان میدهد: آسیب به زیرساختها لزوماً به معنای از کار افتادن یک کشور نیست.برخلاف تصور عمومی، زیرساختها معمولاً با منطق «تابآوری» ساخته میشوند. شبکههای بزرگ انرژی، ارتباطات و حملونقل دارای مسیرهای جایگزین، سیستمهای پشتیبان و تیمهای فنی آماده برای ترمیم هستند به همین دلیل در بسیاری از بحرانهای بزرگ جهان دیدهایم که حتی پس از ضربههای جدی، بخشهای مهم این شبکهها در مدت کوتاهی دوباره فعال شدهاند.
اما عامل اصلی فقط تجهیزات نیست. توان واقعی یک کشور در نیروی انسانی آن است. مهندسانی که شبانهروز برای بازگرداندن شبکهها کار میکنند، تکنسینهایی که در سختترین شرایط خطوط را تعمیر میکنند و مدیرانی که میتوانند در میانه بحران تصمیمهای سریع بگیرند در همه جنگهای بزرگ، همین شبکه انسانی بوده که اجازه نداده اختلالهای موقت به فروپاشی تبدیل شوند.در کنار این مسئله، یک عامل تعیینکننده دیگر هم وجود دارد: رفتار جامعه در لحظه بحران جامعهای که آرامش خود را حفظ کند، فعالیتهای روزمره را ادامه دهد و تمرکز خود را بر حل مسئله بگذارد، عملاً مهمترین عنصر قدرت ملی را فعال کرده است؛ یعنی تابآوری.تجربه نشان داده است که ساختمانها و تأسیسات ممکن است آسیب ببینند، اما دانش، سازماندهی و اراده یک جامعه بسیار پایدارتر از هر زیرساخت فیزیکی است. همین سرمایه است که در نهایت مسیر بازسازی را باز میکند و اجازه نمیدهد فشارها آینده یک کشور را تعیین کنند.
20:01 - 24 فروردین 1405