یه دقیقه..گوش بدین.
✍️سعید سپاهیفکر کردیم جنگ فقط تو بیابون و کوه و خاکریزه؟ نه به والله! امروز خط مقدم جبهه، همین مستطیل نورانی کف دستمونه هر کدوم از ما یه سربازیم با یه اسلحه؛ همین گوشی.اما یه درد بیدرمونی هست...تو جنگ واقعی، سربازی که دوست و دشمن رو تشخیص نمیده، یا کوره یا خائن. بهش میگن «ستون پنجم» حالا تو این جنگ مجازی، ما چقدر از این سربازای چشمبسته داریم؟طرف عکس پروفایلش رو با چفیه و تسبیح از هفت زاویه ادیت کرده، کانالش هم صد هزار تا عضو فیک و واقعی قاطی داره... بعد یه چرندیات شاخداری رو به اسم «تحلیل فوق سری از منبع موثق» منتشر میکنه، تو هم میگی «بهبه! عجب ژنرالی! این دیگه حرفش سنده» و برا کل لیست مخاطبینت میفرستی.داداش من، خواهرمداری با دست خودت، تو دل رفیق بغلدستیت تو سنگر رو خالی میکنی داری بهش میگی: «فرمانده خائنهمهمات نداریم دارن ما رو میفروشن»این کجاش جهاده؟ این که اسمش خودزنیهبه خدا قسم، بصیرت داشتن کار سختی نیست. لازم نیست علم غیب داشته باشی فقط قبل از اینکه انگشتت دکمه «ارسال» رو لمس کنه، دو تا سوال از خودت بپرس:۱.ته این حرف به کجا میرسه؟ به امید و اتحاد، یا به ترس و تفرقه؟ داره به جبهه خودی روحیه میده یا گرا میده به دشمن؟۲.اگه الان با وضو بودی، اینو میفرستادی؟ اگه میخواستی نیت کنی «قربة الی الله»، بازم این شایعه رو پخش میکردی تا چهار تا ممبر بیشتر جمع کنی؟دلها الکی به هم گره نمیخورهوقتی نیتت خالص باشه، وقتی با طهارت پشت این اسلحه بشینی، کلامت بُرش پیدا میکنه
حتی یه جمله سادهات، مثل آرپیجی به هدف میخوره ان شاالله اینجا میدون جنگه. هر لایک، هر کامنت، هر فوروارد، یا گلولهایه به قلب دشمن، یا خنجریه تو پهلوی بچه های رزمنده نظامی قیامت که بشه، تو کارنامهمون یه ستون هست به اسم «فعالیت در فضای مجازی».نکنه اونجا ببینیم تو ستون «آتش خودی منجر به شهادت روانی رزمندگان»، آمارمون از دشمن هم بیشتر بوده...با بصیرت بزن اون دکمه رو...یا علی.
21:06 - 16 فروردین 1405
