رهبری که شهید زیست و شهید رفت
در ادبیات عرفانی ما، «شهادت» مزدِ کسانی است که پیش از مرگِ تن، کالبدِ تمایلات دنیوی را در پیشگاه حق قربانی کردهاند. شهادتِ جانسوزِ آیتالله امام خامنهای در عملیات تروریستی و بمبارانِ خصمانهی آمریکا، تنها ورقِ آخر از کتابِ زندگی مردی بود که دههها «شهیدوار» زیست.
او مصداقِ اتمّ و اکملِ این کلامِ ژرفِ شاگردِ مکتبش، شهید حاج قاسم سلیمانی بود که فرمود: «تا کسی شهید نبود، شهید نمیشود. شرط شهید شدن، شهید بودن است. اگر امروز بوی شهید از رفتار و اخلاق کسی استشمام شد، شهادت نصیبش میشود.»واکاویِ این زیستِ مجاهدانه نشان میدهد که چرا پایانِ او، جز به سرخرویی در محضر الهی میسر نبود:۱. اخلاص؛ جوهرِ پنهانِ مجاهدتدر طول حدود چهار دهه زعامت، آنچه بیش از سیاستورزی در شخصیت ایشان تبلور داشت، «اخلاص» بود. از دوران مبارزه با طاغوت و تحمل شکنجهها در زندانهای ساواک تا حضور در جبهههای جنگ با لباس خاکیِ ، کلام و عملش بر مدارِ «تکلیف» میچرخید. بوی شهادت از همان روزهای جوانی و از میانه سنگرهای دفاع مقدس از رفتار او استشمام میشد؛ مردی که قدرت را نه برای ریاست، بلکه برای اقامه حق میخواست.۲. سادگیِ معیشت؛ در ترازِ محرومینشرطِ «شهید بودن»، گسستن از تعلقات است. کسی که عالیترین مقامِ سیاسی و مذهبی یک قدرتِ منطقهای بود، در زندگیِ شخصی چنان زیست که گویی همواره آمادهی رفتن است. سادگیِ حیرتآورِ زندگی ایشان و دوری از تجملات، مصداقِ همان «اخلاقِ شهیدوار» بود. او پیش از آنکه با بمبهای دشمن به شهادت برسد، سالها بود که در میانه جبهه زهد و پارسایی، شهیدانه زندگی میکرد.۳. ایستادگیِ خستگیناپذیر بر آرمانهامجاهدتِ صادقانه یعنی در روزهای سختی، قدمی عقب ننشستن. آن شهید سعید در برابرِ طوفانِ تحریمها و تهدیدها، کوهوار ایستاد. این ثباتِ قدم، ریشه در همان «روحیه شهادتطلبی» داشت که حاج قاسم از آن سخن میگفت. کسی که هر روز با یاد خدا و عشق به شهادت روز را آغاز میکرد، رفتارش چنان بود که گویی مرگ در راه خدا را نه یک تهدید، بلکه آغوشی گشوده میدید.
۴. اشتیاق به شهادت؛ تمنایِ دیرینبمبارانِ ۹ اسفند، در واقع اجابتِ دعایِ سحرهایِ پیرِ فرزانهای بود که دیگر زمین برایِ روحِ بزرگش کوچک شده بود. اگر شهادت نصیبش شد، به خاطر آن بود که سالها بوی ایثار و فداکاری از تکتکِ مواضع و رهنمودهایش به مشام میرسید. او همانگونه رفت که تمامِ عمر آرزویش را داشت: در قامتِ یک مجاهد و به دستِ «شقیترینِ آحادِ بشر».شهادتِ رهبر انقلاب اسلامی، تصادف نبود؛ پاداشِ یک عمر «شهید بودن» بود. طبق منطقِ حاج قاسم، چون اخلاق و رفتار او بوی شهادت میداد، سرانجام شهادت او را در بر گرفت. او میراثی از خود بر جای گذاشت که ثابت میکند در نظام اسلامی، بالاترین مقام، همان مقامِ بندگی و جانفشانی در راه خداست. خونِ او اکنون شتاب دهنده بیداریِ ملتی است که آموختهاند برای رسیدن به قله، باید «شهیدانه» زیست.#رهبر_شهید#عهد_ماندگار#طوفان_غیرت#انتقام_سخت#شهید_قدس#باید_برخاست#بدرقه_آقای_شهید_ایران#مثلی_لا_یباع_مثله#رضا_معممی_مقدم#سنت_حسنه_وقف
15:46 - 7 تیر 1405
