با حقوق ۱۸ میلیون تومانی می‌شود زندگی کرد؟
در شرایطی که قیمت اغلب کالاها چندین برابر شده و جامعه درگیر موجی از خبرها، شایعات، اعتراضات و التهابات روانی است، مردم بیش از هر زمان دیگری چشم‌انتظار شنیدن خبرهای امیدوارکننده‌اند. اما انتشار اخبار ضدونقیض از سوی برخی مسئولان، همان اندک امید موجود را نیز کمرنگ می‌کند. این پرسش جدی مطرح است که چرا گفته می‌شود افزایش حقوق‌ها از ۲۰ تا ۴۳ درصد «عملاً امکان‌پذیر نیست»؟ چرا امکان‌پذیر نیست، در حالی که با حذف ارز ترجیحی، درآمد دولت به طور قابل توجهی افزایش یافته است؟ اگر تنها به حدود یک میلیون نفر کمک پرداخت شده، سهم باقی این افزایش درآمد برای هر شهروند چه میزان بوده است؟ آیا تصمیم‌گیران می‌توانند با حقوق ۱۸ میلیون تومانی ـ نه حتی ۳۰ میلیون تومان ـ هزینه‌های یک زندگی معمولی را تأمین کنند، یا این ارقام فاصله‌ای معنادار با واقعیت معیشت مردم دارد؟ نوع مواجهه با مطالبات معیشتی به‌گونه‌ای نباشد که احساس فاصله و گسست میان مردم و مسئولان تقویت شود. مدیریت صحیح، شفافیت در بیان واقعیت‌ها و پرهیز از اخبار ضدونقیض، ضرورتی است که می‌تواند از گرفتار شدن افکار عمومی در «تله خبر» جلوگیری کند.