شما بردید، مبارک باشد
مناظره حامد کاشانی و سلیمانی اردستانی را شاید بسیاری از شما دیده باشید؛ مناظرهای که نتیجهاش از همان دقایق نخست روشن بود. کاشانی با آرامش، استدلال و تسلط کمنظیر، پاسخهای دقیق و منطقی داد و بدون آنکه از مرزهای اخلاق عبور کند، توانست فضای گفتوگو را در اختیار بگیرد. اما فراتر از این پیروزی روشن، زوایایی در این مناظره وجود دارد که کمتر دربارهاش گفته شده است.
نخست اینکه باید از رفتار چند نفر معدود که به اردستانی توهین کردند عبور کرد. این چند استثنا نباید تصویر کل جامعه مذهبی یا مجموعه مداحان کشور را مخدوش کند. تقریباً تمام چهرههای شاخص مداحی و تریبونداران مذهبی، نهتنها پشت کاشانی ایستادند، بلکه استدلالهای او را بازتاب دادند و از خویشتنداری و ادب او تمجید کردند. جریانی امیدوار بود شکست در میدان منطق را با مظلومنمایی و هوچیگری به «پیروزی سیاسی» تبدیل کند و بگوید: «به ما فحاشی شد.» اما این حربه نگرفت؛ چرا که اکثریت جامعه واکنشی محترمانه، متین و منطقی نشان دادند و آن چند رفتار نابخردانه، چیزی جز قطرهای در دریای واکنشهای اصولی نبود.دوم اینکه این ماجرا یکبار دیگر نشان داد غیرت دینی جامعه ایرانی زنده و پویاست. برخی سالهاست میکوشند مردم را «دینگریز» و «خسته از اعتقاد» معرفی کنند، اما موج حمایتها از کاشانی و حساسیت ایرانیان نسبت به تحریف باورهای دینی، ثابت کرد مردم نهتنها از دین فاصله نگرفتهاند، بلکه ریشه ایمانشان در تحولات اجتماعی عمیقتر شده است.و سوم اینکه این مناظره یادآور یک حقیقت قدیمی بود: تشیع، مذهب گفتوگوست. از دوران امامان معصوم تا عصر علمای بزرگ و امروز، سنت مناظره، پرسش و پاسخ و بستن دهان مخالف با برهان، بخش جداییناپذیر فرهنگ شیعه بوده است. این مناظره فقط یک جدل رسانهای نبود؛ بازتابی از میراث فکری مکتبی بود که با استدلال زنده است، نه با هیاهو.
12:33 - 15 آذر 1404