پایانِ یک سراب
حدود پنج سال سال پیش، همزمان با افتتاح «خیابان غذا» در کرمانشاه، شعفِ ناشی از ایجاد یک جاذبهی گردشگری شبانه و بستری برای رونق اقتصادی، فضای شهری را فرا گرفت و مسئولان وقت با وعدههای پرطمطراق، آن را نقطه عطفی در توسعه گردشگری کرمانشاه خواندند؛ اما امروز با تخریب آخرین سازهها و اجرای حکم قانونی، آن تصویرِ امیدوارکننده به آوارِ ناکارآمدی و حسرت بدل شده و پروندهای که با هیاهوی بسیار آغاز شده بود، با سکوتِ تلخِ قانون بسته شد.
آهادی نوروزی/ سردبیر باختر، آنچه در این میان بیش از هر چیز خودنمایی میکند، پرسشی بنیادین است که مدیریت شهری کرمانشاه را به چالش میکشد؛ چگونه پروژهای که از همان ابتدا با چالشهای اساسی در «جانمایی» روبهرو بود، توانست از فیلترهای قانونی عبور کرده و مجوزهای لازم را دریافت کند؟ اجرای این طرح بدون لحاظ کردن پیوستهای حقوقی، فنی و مطالعات زیرساختی، نه تنها به هدررفت منابع عمومی و سرمایههای شهر انجامید، بلکه اعتمادِ بخش خصوصی را که به امید حمایت مدیریت شهری گام در میدان گذاشته بود، به مسلخ برد.این واقعه، نمادِ بارزی از تصمیمگیریهای شتابزده و فقدانِ مطالعات کارشناسی در بدنه مدیریت شهری است؛ جایی که فقدانِ نظارت دقیق، هم زمینه بروز تخلف را فراهم میآورد و هم سرمایهگذار را در بلاتکلیفیِ قانونی تنها میگذارد. اگر جانمایی از ابتدا اشتباه بود، باید پرسید چرا خشتِ اول بر اساسِ خردِ مدیریتی بنا نشد و چرا نهادهای ناظر، پیش از آنکه این سرمایهگذاری به سرنوشتِ آوار بدل شود، مانع از صدور چنین مجوزهای پرچالشی نشدند؟ پرونده «خیابان غذا» امروز بسته شد، اما این حادثه باید به زنگ خطری جدی برای مدیران شهری تبدیل شود؛ چرا که توسعهی پایدار، نه با پروژههای ویترینی و هیجانی، بلکه با شفافیتِ قانونی، مطالعات مکانمحور و احترام به حقوق سرمایهگذار محقق میشود.کرمانشاه بیش از آنکه به طرحهای زودگذر نیاز داشته باشد، به تدبیری پایداری نیاز دارد که از تکرارِ اینگونه شکستهای مدیریتی که هزینهاش از جیب مردم و اعتماد عمومی پرداخت میشود، جلوگیری کند.
06:41 - 24 تیر 1405
1 بازنشر
24٫7k بازدید
