خیلی سخته. خدا بهشون صبر بده
امروز روز آن‌ها بود؛ اما نیستند
«امروز روز جهانی کودک است و آیما و هیدای من نیستند. امنیت و صلح حق بچه‌هاست و بدیهی‌ترین حق یک کودک حیات است اما این حق از بچه‌های ما گرفته شد.» این حرف‌های حمیده پازوکی، شروع تلخ‌ترین روایت در روزی است که جهان برای حقوق کودکان جشن می‌گیرد.
گروه فرهنگ_حماسه و مقاومت: پازوکی مادری است که باید در روز جهانی کودک،در کنار فرزندانش، آیما و هیدا می‌ایستاد، اما تنها چیزی که حالا در آغوش دارد، رویای دختران شهیدش است. آیما ۸ساله و هیدا ۴ساله و علیرضا همسرش، قربانیان بی‌گناه جنگ ۱۲ روزه‌ای هستند که اسرائیل در بامداد اولین روز جنگ، سقف خانه را بر سرشان آوار کرد.
درحالی‌که تقویم تاریخ ۸ اکتبر روز جهانی کودک را برای یادآوری حقوق و نیازهای آن‌ها نشان می‌دهد، فاجعه غزه و حکایت آیما و هیدا، تلخ‌ترین گواه بر نقض بدیهی‌ترین حق کودکان است: حق زندگی.
۲ MB
۲۰ هزار و ۱۷۹ «حق زندگی» زیر آوار
بر اساس اعلام وزارت بهداشت غزه، تاکنون ۲۰ هزار و ۱۷۹ کودک در نوار غزه به شهادت رسیده‌اند؛ آماری که ۳۰ درصد از کل شهدای فلسطینی را تشکیل می‌دهد. ۱۵۴ کودک از گرسنگی جان باخته‌اند و بیش از ۵۰ هزار کودک زیر پنج سال در معرض سوءتغذیه شدید قرار دارند.
ساعت خونین ۱۷ دقیقه‌ای
کار به جایی رسیده است که صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) این درگیری را «ویرانگر» توصیف کرده و هشدار داده است که تاکنون ۶۱ هزار کودک فلسطینی یا کشته یا مجروح شده‌اند؛ یعنی در هر ۱۷ دقیقه، یک کودک قربانی می‌شود. این اعداد، تنها پس‌زمینه‌ای از جنایت بزرگی است که نه مرز می‌شناسد و نه جغرافیا. آیما و هیدا نمونه‌های ایرانی قربانیانی هستند که داغشان، داغ جهانی می‌شود.
کودکانی که نامشان در ایران جاودان شد
حمیده از ۴ سالگی آیما برایمان تعریف می‌کند. وقتی که هیدا هنوز نوزاد بود و به تفرش می‌رفتند. مادربزرگ آیما را به کانون پرورش فکری کودکان می‌برد تا سرگرم شود. مدت زیادی نگذشته بود که آیما آنجا کلی دوست پیدا کرده بود. آنجا برایشان کتاب می‌خواندند، گل بازی و نقاشی می‌کردند و کلی به آن‌ها خوش می‌گذشت. بعد از مدتی مادربزرگ پرس‌وجو کرد و گفت: من پرسیدم می‌توانیم آیما را در کانون ثبت‌نام کنیم تا هر وقت که به تفرش می‌آید، اگر دلش خواست به کانون برود. حمیده نام دخترش را در کانون ثبت‌نام کرد ولی هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد روزی اسم آیما و هیدا بر سر در کانون پرورش فکری تفرش ثبت شود.
بچه‌هایم مثل بچه‌های غزه رفتند
صحبت‌های حمیده به اینجا که می‌رسد به یاد همسرش می‌افتد که اصلاً طاقت دیدن ناراحتی بچه‌ها را نداشت و می‌گوید: علیرضا روی بچه‌ها خیلی حساس بود و نقطه آسیب‌پذیری‌اش بچه‌ها بودند. چه بچه‌های خودش چه هر بچه دیگران. این حساسیت تا جایی بود که دیدن تصاویر کودکان غزه برایش غیر قابل تحمل بود. آن موقع که اصلاً عکس یا تصویر کودکان غزه را دلمان نمی‌آمد ببینیم، الان هم نمی‌توانم ببینم. هر وقت چشمم به عکس‌های دردناک کودکان غزه می‌افتد، انگار که بچه‌های خودم هستند. دیگر برایم هیچ فرقی نمی‌کند… همان لحظه یادم می‌افتد که آیما و هیدای من هم دقیقاً مثل همین بچه‌های غزه رفتند.
حالا حمیده تمام توانش را جمع کرده و فقط یک هدف دارد اینکه ندای مظلومیت بچه‌ها را به جایی برساند. او معتقد است که باید تمام توان و سرمایه‌اش را برای کودکان امروز بگذارد تا در آینده این کودکان بزرگسالانی آگاه و فهمیده باشند و بتوانند ایرانی بهتر را برایمان رقم بزنند. نه‌تنها برای ایران، برای کل جهان.
در روز جهانی کودک، نام آیما و هیدا زینلی در کنار هزاران کودک فلسطینی، یمنی، سوری و هر کودکی که حق حیات از او گرفته شده، فریادی است بر سر جهان: کودکان، نه سربازند و نه هدف. حق بدیهی آن‌ها، صلح و امنیت است.پایان پیام/#روز_جهانی_کودک#کانون_پرورش_فکری#اسرائیل #موشک
21:56 - 16 مهر 1404