تجمع مونیخ سراب غرب را نمایان کرد
روایت «رویای غرب» سالها با تصویر بنزهای نو، خانههای مدرن و رفاه بیوقفه فروخته شد؛ اما حاشیههای تجمع مونیخ، شکافی میان ادعا و واقعیت را عیان کرد. تصاویری از سفرهای اتوبوسی طولانی، غذای ساده همراه و بحثهای اقتصادی پیرامون هزینهها، این پرسش را در افکار عمومی پررنگتر کرد که «سراب غرب» تا چه اندازه با زیست واقعی مهاجران ایرانی همخوان است؟
گروه فارس پلاس: ماجرای سراب غرب و زندگی مرفه در کشورهای غربی با امکانات و تجهیزات ویژه و مدرن چندی است که به شدت نزد ایرانیان فرو ریخته است. خصوصا در کشورهای صنعتی مثل آلمان که بلاگرهای مهاجر ایرانی از زندگی در آن با مالیات فراوان و عدم وجود گاز شهری و استفاده از کپسول گاز و همچنین لاکچری بودن امکاناتی چون آسانسور، کولر و حتی آیفون تصویری سخن می گفتند.
اما در این حیطه بازهم بلاگرهایی بوجود آمدند که سعی داشتند زندگی در غرب را با خرید سریع بنز و مرفه بودن دائمی توصیف کنند؛ حتی یکی از بلاگرهای زن لس آنجلس نشین با فخرفروشی تنفرزا و تمسخر کننده ایرانیان داخل کشور سعی میکرد حتی با گرفتن واکنش منفی صفحه خود را پربازدید کند اما تجمع سلطنت طلبان در حاشیه کنفرانس مونیخ واقعیتهای متعددی را مورد توجه ایرانیان قرار داد و آنها در این حیطه سئوالاتی را از افراد خارج نشین که تبلیغ زندگی مرفه غربی را میکردند، پرسیدند.
این افراد اغلب ساعتها برای حضور در مونیخ اتوبوس سوار شدند و با خود در این سفر نان و پنیر برده بودند و عدسی رایگان نیز در تجمعات به آنان داده شد. ایرانیان در این حیطه پرسیدند که پس بنزهایی که گفته میشود و غرب مرفه و لاکچری را تبلیغ میکردند، چه شد؟
همچنین برخی بازهم از شرایط سخت غرب و کار بی امان برای زندگی سطح پایین صحبت کردند که اصلا کیفیت زندگی در سطح معمول ایران را ندارند و بسیاری از افراد با فخرفروشی که به خارج رفتهاند روی بازگشت به کشور را ندارند و یا اینکه توان دوباره بازگشت به کشورشان و شروع زندگی از صفر را ندارند.جالب است که حتی برخی از افراد که به جمع آوری زباله و تبلیغات کار فرهنگی در این حیطه اقدام میکردند نگرشی اقتصادی داشته و هر بطری آب را در مونیخ ۲۵ سنت فروخته و درآمد اندکی را طی این تجمع بدست آوردهاند.
این موارد از چشم کاربران ایرانی شبکه ایکس دور نماند و به موارد قابل توجهی از زندگی این افراد در خارج از کشور اشاره کردهاند. کاربری در این حیطه مطرح میکند:«تمام اینایی که رفتن مونیخ در ایران حاضر نبودن از تهران تا بندرعباس ( 1300km ) با اتوبوس سفر کنن، ولی برای رفتن به مونیخ 1500 کیلومتر در هوای سرد با اتوبوس رفتن، به نظرتون چه علتی جز فقر یک انسان رو مجبور میکنه با یه لقمه نون و پنیر این روش سفر رو انتخاب کنه؟»
کاربر دیگری در خصوص نوشت: «سالها در مورد زندگی و عشق و حال و رفاه تو اروپا به مردم ایران رویا فروشی کردن حالا پول یه ساندویچ ندارن که مجبورن با خودشون کتلت نون و پنیر ببرن.»
کاربر دیگری نوشت:«تجمع مونیخ به ما فهموند زندگی نرمال در یک کشور نرمال چه شکلی است.پول بلیط اتوبوس نداری ،اگه داشته باشی ماشین نداری اگه داشته باشی بنزین گرونه استفاده نمیکنی و نون پنیر خیلی لاکچری و خاص حساب میشه.»
آنچه از دل این حاشیهها بیرون آمد، نه صرفاً جدالی سیاسی، بلکه بازتعریف یک تصویر ذهنی بود؛ تصویری که میان تبلیغ رفاه مطلق و واقعیت معیشت روزمره شکاف دارد.
تجمع مونیخ نشان داد روایتهای اغراقآمیز—چه در ستایش غرب و چه در تخریب شرق—دوام چندانی ندارند و در نهایت، تجربه زیسته افراد است که قضاوت نهایی را شکل میدهد.
شاید مهمترین دستاورد این ماجرا، فرو ریختن دوگانه سادهانگارانه «بهشت غرب و مشکلات شرق» و ضرورت نگاه واقعبینانهتر به مسئله مهاجرت و کیفیت زندگی باشد.
با دنبال کردن صفحه فارس پلاس، از بهروزترین تحلیلها در حوزه سیاست داخلی و خارجی باخبر شوید.
15:34 - 1 اسفند 1404
0 بازدید