پشتیبانی خیابان از دیپلماسی و میدان
سان تزو در کتاب هنر جنگ میگوید که «برترين هنر رزمآور، شكست دادن دشمن بدون جنگیدن است». در بحبوحه حملات رژیمهای تروریست آمریکا و صهیونی به ایران، حضور خودجوش و گسترده مردم در خیابانها و میادین اصلی شهرها، تجسم عینی همین اصل است. این حضور نه صرفاً اعتراضی یا احساسی، بلکه نمایشی هوشمندانه از اراده ملی، انسجام و تاب آوری اجتماعی است که به دشمن میفهماند هرگونه تجاوز نظامی با هزینهای سرسامآور و مقاومتی بینظیر مواجه خواهد شد. مطابق با آموزههای سان تزویی «خود را ناشناختنی کن تا دشمن در محاسبه خطا کند»؛ راهپیماییها، تشییع شهدا و کارناوالهای خودرویی-موتوری آرام اما قاطع مردم، محاسبات راهبردی دشمن را مختل کرده و از شدت حملات تبلیغاتی و حتی عملیاتی میکاهد. تقویت دیپلماسی با پشتوانه مردمی در میدانسان تزو تأکید دارد که «برنده کسی است که از حمایت مردم برخوردار باشد». هنگامی که مردم در میادین حضور مییابند، دیپلماتهای ایران پشت میز مذاکره با اهرمی بیبدیل روبهرو میشوند؛ پشتوانه مردمی خیابانی. این حضور به قدرتهای متخاصم نشان میدهد که فشار حداکثری و تهدید نظامی نه تنها جامعه را از هم نپاشانده، بلکه اتحاد و اراده آن را محکم کرده است. در چنین شرایطی، آتشبس یا توافق دیپلماتیک، نه از موضع ضعف، بلکه از موضع قدرت و با پشتیبانی مردمی ارائه میشود. مردم خیابان در این مرحله نیروی سوم بیصدایی هستند که صدای دیپلماسی را رساتر و امتیازگیری دشمن را دشوارتر میسازند.
تداوم حضور مردمی پس از آتشبس؛ تضمینی برای صلح پایدارسان تزو هشدار میدهد که «پس از پیروزی، سستی مهلکتر از شکست است». حتی پس از برقراری آتشبس دائمی یا مذاکرات طولانی، ماندن مردم در خیابانها و میادین پیام روشنی به رژیمهای تروریست آمریکا و صهیونی دارد: «چرخ مقاومت و حضور در میادین با اعلام آتشبس و حتی مذاکرات آنهم با آمریکای بدعهد و کودک کُش متوقف نمیشود». این حضور، پشتیبان نیروهای نظامی است زیرا مانع از غافلگیری یا نفوذ دشمن در فاصله پس از جنگ میشود و به دیپلماتها اطمینان میدهد که در دور دوم مذاکرات، باز هم پشت گرم به افکار عمومی هستند. در منطق سان تزو، «قویترین دژ، قلب متحد یک ملت است» و مردم ایران در میادین، این دژ را حتی پس از آتشبس هم استوار نگه میدارند تا هیچ تهدیدی نتواند ثبات حاصلشده را برهم بزند.
12:14 - 27 فروردین 1405
