خیلی زیبا .... لذت بردم
برای خاطر آیهها؛ قصهای از همدلی با آیات قرآن
خواندن قرآن فقط به تلاوت نیست، بلکه به حس و درک معنا هم وابسته است. «برای خاطر آیهها» نام وبلاگی بود که سالها پیش نگاهی لطیف و خودمانی به آیات داشت. آن روزها، نوشتههای خانم مریم روستا در این وبلاگ، دریچهای تازه به فهم قرآن میگشود. حالا بخشی از آن نوشتهها به کتابی تبدیل شده، اما تأثیرشان همچنان باقی است؛ همانطور که در کلاس درس، خواندنشان حال و هوای دیگری به بحثها میبخشد. مجتبی همتی فر
مجتبی همتی فرشب یازدهم ماه پربرکت رمضان گاهی کلاسها را با شعر یا تکهای از یک کتاب شروع میکنم که مناسبتی داشته باشد. دو هفته از ترم جدید با ماه رمضان مقارن بود. یاد کتاب «برای خاطر آیهها» افتادم. اول هر جلسه برشی از کتاب را برای کلاس میخواندم.به خاطر آیهها- اصلش وبلاگی به همین نام بود؛ ده هشتاد.
آن موقع وبلاگ نوشتن پررونق بود و عالمی داشت. اهالی وبلاگ حال و هوای خاصی داشتند و دنیای از نوشتهها و خواندنیها پیش رویمان بود.آدمها را با وبلاگهایشان میشناختند. آنجا با خانم مریم روستا و قلمش آشنا شدم؛ صاحب وبلاگ «برای خاطر آیهها». زاویه جدیدی در مواجهه با قرآن عزیز گشوده بود؛ خودمانی و ظریف و نو!اگر درست یادم باشد، روزی خانم روستا آخرین مطلب وبلاگ را گذاشت و دیگر آن وبلاگ بهروز نشد، هر چند شیرینی آن مطالب همیشه همراهم بودند. بعدها دیدم که بخشی از وبلاگنوشتههای ایشان درباره قرآن کتابی کوچک شده است.لطافت و دلهره این تکه از آن وبلاگ را سالهاست که به یاد دارم: «همیشه وسط جملههایی که توی کتابش از مریم (س) گفته، به «یالیتنی متّ قبل هذا و کنت نسیاً منسیّاً» که میرسم، اشکهام جاری میشود. یک بارِ غمِ فهمیدنی توی این جمله خوابیده است که همهی وجودم را به درد میآورد. انگار قطرهای از نهایتِ اضطرارِ مریم (س) توی هنگامهی آن امتحانِ، سخت میریزد توی وجودم. بعد فکر میکنم چه خوب که پشتبندش خدا زود دلداریاش داده. که مریم (س) را توی آغوشِ مهربانیاش فشرده، اشکهاش را پاک کرده و گفته تا غصه نخورد. گفته لا تَحزنی. چه خوبتر که لحظههای بعدش، آن دو تا چشمهای کوچکی که رو در روی مریم (س) به دنیا گشوده شد، خودش بزرگترین مرهم بود بر استیصالِ آن لحظههایش؛ عیسی (ع)، کلمهی خدا، توی دستهای مریم (س) بود... اگر اینها نبود آدم وسطِ قرآنخواندن پای آن جملهی یالیتنی متّ قبل هذا... از غصه بیتاب میشد از آن بارِ غمِ فهمیدنی».
پانوشت: در برنامه «سحرنشینی» شبکه دو، حجتالاسلام رمضانی به نکته دقیقی اشاره کردند؛ اینکه قرآن جنبه عاطفی [و زیباییشناختی] پررنگی دارد. برای همین باید قرآن را با حس و مزه خواند و محزون، نه خنثی و خشک. از حس ما بفهمند که داریم قرآن میخوانیم...
ویژگی کوتاهنوشتهای خانم روستا درباره آیات قرآن همین بود که حس داشت. با حزن و استیصال حضرت مریم (س)، محزون میشد و همدردی میکرد؛ از رنج و غصه پیامبر (ص) در ناهمراهی جهالین و مشرکین، دلتنگ میشد؛ از خوشحالی عبور موسی (ع) و بنی اسرائیل از نیل شاد میشد...انتهای پیام/از شما صاحبنظر گرامی در حوزه تعلیم و تربیت هم دعوت می کنیم، از نویسندگان، ممیزان و اعضای هیئت تحریریه پنجره تربیت باشید. برای ارسال مطالب و عضویت در هیئت تحریریه، از طریق ارسال پیام به تحریریه پنجره در بخش پیامهای محیط فارس، یا ایمیل FarsPanjarehTarbiat@gmail.com مکاتبه فرمائید.#مریم_روستا، #برای_خاطر_آیهها، #تفسیر_احساسی_قرآن، #حضرت_مریم، #خواندن_قرآن_با_حس، #نوشتههای_کوتاه_قرآنی، #ماه_رمضان_و_قرآن
20:15 - 3 فروردین 1404
1 واکنش
3106 بازدید