تصویری از تجهیزات یک رزمنده در یکی از جزایر خلیج فارس
شاید در این تصویر فقط یک کوله پشتی و یک قرآن ببینید، اما در عمقش روایت دو نگاه به دنیاست.
یک طرف، سربازی که در گرمای جنوب، از خانه و ناموس و امنیت مردمش نگهبانی میکند و در کنار تجهیزات نظامی اش قرآن گذاشته که یعنی حتی در میدان هم یاد خدا و انسانیت را فراموش نکرده است.سربازی که برای غارت نیامده، برای اشغال نیامده، برای تحمیل اراده به ملتهای دیگر نیامده و فقط ایستاده تا کسی جرات تعرض به آب و خاک ایران را نداشته باشد.اما در طرف دیگر، سرباز متجاوزی ایستاده که از هزاران کیلومتر دورتر وارد منطقه ما شد تا از منافع سیاستمداران جنایتکاری که دستانشان به خون صدها هزار زن و کودک آلودهست دفاع کند.
اساسا تفاوت همینجاست!اینجا یک سرباز، نگهبانِ مرز و مردم و شرف سرزمینش است، آنجا سربازی که نگهبان منافع و امنیت پروژههای استعماری و جنایتکاران و کودک خواران جزیره اپستین است.«آیا شناخت سمت درست تاریخ واضح نیست؟»
درایمان و باور قوی نیروهای نظامی ما شکی نیست ولی چرا تجهیزات حفاظتی کامل ندارن هنوز از ژ۳ و کلاش استفاده میشه؟! چرا همگی به جلیقه ضدگلوله و کلاه، دوربین دید در شب مجهز نشدن؟