مطالبه مردمی: اتصال فوری اینترنت جهانی با کیفیت، پرسرعت و ارزان.
بسمه تعالی به پیشگاه معاون محترم ارتباطات شرکت مخابرات ایران، جناب آقای داوود زارعیان با احترام و در عین حال با مطالبهای صریح، اظهارات اخیر جنابعالی درباره «تفکیک اینترنت داخلی و بینالملل»، «لزوم تفاوت قیمتی»، «خسارات وارده به اپراتورها» و طرحهایی مانند «اینترنت پرو»، نهتنها پاسخی به مشکلات مردم در حوزه ارتباطات نیست، بلکه نشانه رویکردی است که حقوق بنیادین شهروندان را در برابر منافع خاص و سیاستهای محدودکننده قرار میدهد. ما مردمی که از دسترسی عادی و متعارف به اینترنت آزاد و جهانی محروم شدهایم، صریح و روشن اعلام میکنیم: اولاً: اینترنت ملی بیکیفیت، تحمیل است نه انتخاب. استفاده از اینترنت ملی و پلتفرم های داخلی در وضعیت فعلی، حاصل اختیار آزاد مردم نیست؛ نتیجهی ناچاری تحمیلشده است. وقتی دسترسی روشن، پایدار و قابل اتکا به اینترنت جهانی محدود یا مختل میشود، طبیعی است که کاربران به اجبار به گزینههای ضعیفتر سوق داده شوند. اینترنت ملی موجود، در قیاس با استانداردهای جهانی، نهتنها کیفیت و کارایی لازم را ندارد، بلکه خود به مانعی برای رشد، رقابت و بهرهوری تبدیل شده است. ثانیاً: پیامرسانهای داخلی راهحل نیستند؛ نشانهی ناکارآمدی اند. مردم، ابزارهای جهانی را با کیفیت، سرعت و اطمینان میشناسند. هیچ کاربری داوطلبانه به سمت پلتفرم ضعیف تر، کم کاربردتر و کم نوآورتر نمیرود، مگر آنکه انتخاب واقعی از او سلب شده باشد. این وضعیت، بیش از آنکه نشانه خدمت رسانی باشد، نشانه ضعف در رقابت و میل به انحصار است. ثالثاً: اینترنت بینالملل باید فوراً وصل شود؛ با کیفیت، پرسرعت و ارزان. اینترنت جهانی، حتی پیش از محدودیتهای اخیر نیز برای بخش بزرگی از مردم گران و کمکیفیت بود. اکنون هرگونه تأخیر در وصل شدن کامل آن، و هر طرحی برای گرانتر کردنش، بهمعنای تبدیل یک حق اساسی به کالایی انحصاری و طبقاتی است. مطالبه ما روشن است: اینترنت بینالمللی فوراً وصل شود؛ باکیفیت، پرسرعت، پایدار و ارزان. رابعاً: «اینترنت پرو» تبعیض است، نه راهحل. هر سازوکاری که دسترسی مردم را به سطوح مختلف تقسیم کند، در ذات خود تبعیضآمیز است. چنین طرحهایی نه عدالت میآورند، نه توسعه؛ فقط شکاف دیجیتال را عمیقتر میکنند و نابرابری را رسمیسازی مینمایند. مطالبات شفاف و قطعی ما: 1. بازگشت فوری و بدون قید و شرط اینترنت جهانی اینترنت بینالملل باید فوراً وصل شود؛ باکیفیت، پرسرعت، پایدار و ارزان. 2. پایان دادن به اجبار اینترنت داخلی اینترنت داخلی باید آنقدر باکیفیت، سریع و قابل اتکا باشد که مردم آن را انتخاب کنند، نه اینکه مجبور به استفاده از آن باشند. 3. لغو طرحهای تبعیضآمیز مانند «اینترنت پرو» هر نوع درجهبندی در دسترسی، خلاف عدالت ارتباطی و برخلاف حق برابر شهروندان است. 4. کاهش عادلانه تعرفههای اینترنت جهانی اینترنت جهانی باید از یک خدمت گران و محدود، به یک خدمت عمومی با قیمت منصفانه تبدیل شود. 5. پاسخگویی شفاف درباره خسارات واقعی خسارت فقط مالی نیست؛ آسیب به کسبوکارها، آموزش، پژوهش، ارتباطات بینالمللی و اعتماد عمومی نیز بخشی از خسارت است. سخن پایانی: ما اینترنت را حق مسلم خود میدانیم؛ نه امتیاز، نه ابزار کنترل، نه کالای لوکس. ما خواهان اینترنت جهانی، آزاد، پرسرعت، باکیفیت و ارزان هستیم. این مطالبه روشن است و از آن کوتاه نخواهیم آمد. پایان پیام :)
مسئولان حوزه ارتباطات و فناوری، وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، همه رسانه ها، عموم کاربران اینترنت، شرکت مخابرات ایران
