سهیل کیارش: فرزند معنا
سهیل کیارش، پزشکی که سطرهای واقعیت را ویرایش کرد و در حاشیهی جهان، معنایی نو نوشت میان پیکسل، ایمان و پرواز، غایب شد تا بماند.
۶ MB
سهیل کیارش را باید میان دو جهان جستوجو کرد: جهانی که در آن، کار، منصب و عنوان معنا دارد و جهانی که هر عنوان در برابر روح او سایهای کوتاه است.او در ستاد جبهه انقلاب در فضای مجازی، شبکهای از معنا میساخت. جهانی دیجیتال را به زیستنی میان پیکسل و پرواز ایمانی پیوند میزد.دستیار رئیس بنیاد شهید بود، اما نامش را پشت مسئولیت پنهان نکرد. بنیاد را میشناخت، چون با بنیان شهید آشنا بود. در دانشگاه شاهد، فرمانده و مسئول بسیج دانشجویی بود، اما فرمانش نه از جنس قدرت، که از جنس دعوت به ساختن، به فهمیدن، به بازگشت بود.او از میان کلمات برخاسته بود، اما به عمل ایمان داشت. سهیل، الگویی از نسلی است که در جهان شلوغ نمایش، سادگی را به مثابه انقلاب زیست. حرف نمیزد از شهادت. بلکه آرامآرام، گامهایش نحوی از صرف فعل «رفتن» بود. و آنگاه که وطن، بار دیگر لب به دعا گشود، او در یکی از ایستهای بازرسی، مرز بین حضور و فنا را نه با موشک، که با یقین شکست. امروز بعد از نزدیک به ۵ سال رفاقت دربارهاش میگوییم، اما سهیل دیگر گفتنی نیست. او رخدادیست که تکرار نمیشود، بخشی از متنی ناتمام که با خون نوشته شده است. در تاریخ این خاک، نامش در هوای رمضان میپیچد، همانگونه که اذان در سپیدهدم: کوتاه، اما بیدارکننده است. سهیل، فرزند نسلیست که مدیریت را عبادت میدید، خدمت را جهاد، و مرگ را دروازهی روایت. صلوات بر روح بلندش، که هنوز میان صفر و یک جهان مجازی، نوری زنده است.
15:32 - 27 اسفند 1404
