آیین کهن محرمی در روستای کوثرآباد رودبار جنوب
در دل دشتهای گرم و کمرمق جنوب استان کرمان، جایی میان خاکهای آفتابخورده و نخلهای بلند، روستایی کوچک اما پرنور به نام کوثرآباد قرار دارد؛ جایی که هرسال با آمدن ماه محرم، رنگ عزا به خود میگیرد و در فضای معنویاش، سنتهایی دیرینه همچنان زنده و جاریاند.
به گزارش خبرگزاری فارس از رودبار جنوب، از سالهای دور تا همین امروز، محرم در روستای کوثرآباد فقط به سیاهپوش شدن و نوحهخوانی خلاصه نمیشود؛ بلکه هر شب از دهه اول محرم، مراسمی خاص و سنتی با حضور همه مردم روستا برگزار میشود؛ رسمی که نهتنها رنگ و بوی کربلا دارد، بلکه عطر نان روستا، صفای خانههای قدیمی، و ایمان نسلها را در خود جای داده است.نذر اشک و طعام؛ سفرهای برای سیدالشهداهر شب از شبهای محرم، یکی از خانوادههای روستای کوثرآباد میزبان سفرهی امام حسین (ع) است. این رسم دیرینه، بهگونهای است که هر خانواده یک شب را به نام خود ثبت کرده و نذر آبگوشت سنتی را با جان و دل ادا میکند.گوسفندی قربانی میشود؛ وسایل اولیه مثل نخود، پیاز، رب و ادویه با همان سبک سنتی خریداری شده و دیگی بزرگ در کنار مسجد برپا میشود. دیگی که نه فقط غذایی میپزد، بلکه در آن ایمان و عشق، غلیان میکند. آبگوشتی که سالهاست با همان دستور مادربزرگها، روی آتش هیزمی یا شعلهای ساده آماده میشود؛ طعمی که نه فقط شکم، بلکه دلها را سیر میکند.با شروع مجلس عزاداری، مردم با احترام این نذر را دریافت میکنند. نذری که با یاد اهلبیت (ع) میل میشود و هر لقمهاش مزهی اشک و ارادت دارد.سیدی از مشهد، مهمان همیشگی روستایی کوثرآباداما این مراسم، یک مهمان ویژه دارد. سیدی از مشهد مقدس که سالهاست در دهه اول محرم به کوثرآباد میآید و روزهخوانی مجلس را برعهده دارد. صدای محزونش، با نوحههای قدیمی، دلنشینترین بخش این مراسم است. اهالی او را «سید محرم روستایی کوثرآباد» میدانند؛ صدایش، حافظهی صوتی روستاست.
فرش زیر پای روضه؛ هدیهای از جان مردمدر سالهایی که گرمای تیر و مرداد تابسوز است و سیستم سرمایشی مسجد پاسخگو نیست، مردم با صفا و همدلی، مراسم را در فضای باز مقابل مسجد برگزار میکنند. اما نکتهای لطیف و پُرافتخار در این مراسم هست؛ آنجایی که هر خانواده به نیت روضه، یک قالی یا فرش دستباف خود را هدیه میدهد تا زیر پای عزاداران پهن شود.فرشهایی که گاه یادگار مادر بزرگهاست، با تار و پود عشق بافته شدهاند، به مسجد اهدا میشوند و زیر پای عزاداران پهن میشوند؛ گویی تار و پودشان ذکر مصیبت زینب (س) را بافتهاند.آیین ماندگار، نسلبهنسل...محرم در روستای کوثرآباد فقط یک دههی عبادی نیست؛ یک میراث فرهنگی و معنوی است که نسل به نسل منتقل شده. از نذر غذا و قالی گرفته تا نوحههای سنتی و هیئتهایی که از دل خانهها شکل میگیرند، همهچیز در این روستا بوی اصالت دارد.در روزگاری که بسیاری از سنتها فراموش شدهاند، روستای کوثرآباد هنوز بر پای ایمان ایستاده است. صدای طبل و زنجیر، بوی نذر آبگوشت، قالیهایی که خاک عزاداری را به خود میگیرند، و سیدی که از راه دور میآید تا نوای روضه را زنده نگه دارد؛ همه و همه تصویری ماندگار از محرم در این روستای شریف و مؤمنخیزند.
در جریان عزاداری محرم در روستای کوثرآباد، خبرنگار فارس با چند تن از اهالی این روستا گفتوگویی صمیمی انجام داد.یکی از خانمهای مسن روستا که در حال پخت نان محلی بود، گفت:«سالهاست که محرم میاد، ما نون میپزیم برای سفرهی اباعبدالله. آبگوشت نذری بدون نون محلی نمیچسبه. دخترام کمکم میکنن، تنور رو داغ میکنیم، هم نذر میدیم هم دلمون آروم میگیره.»یک نوجوان که مشغول چیدن سفره برای عزاداران بود، با لبخند گفت: «ما کوچیکترها هم کار خودمونو داریم؛ نذری تقسیم میکنیم، پرچم میزنیم، فرش پهن می کنیم ، دوست داریم محرم که میاد، امام حسین (ع) توی روستامون مهمون باشه.»یکی از پیرمردهای روستا هم چنین روایت کرد:«زمان ما مسجد نبود، روضهها تو خونهها برگزار میشد. یادمه مادرم یه دیگ آبگوشت بار میذاشت، همسایهها کمک میکردن. الانم همونه؛ دلها همون دله، فقط دیوارا فرق کرده.»
16:06 - 13 تیر 1404
0 بازدید
