خیلی غم انگیزه😰
با آوردن اسم «احمد» دلتنگیاش تازه میشد
چهل سال چشمانتظاری مادر سردار احمد متوسلیان به پایان رسید؛ پیکر بانویی که صبر و قناعت را معنا کرد، در قطعه ۲۵ بهشت زهرا (س) آرام گرفت. او که تا آخرین لحظات عمر، دلتنگی پسرش را در چشمانش پنهان میکرد و زبانش به طلب حلالیت از دیگران جاری بود، در حالی چشم از جهان فروبست که پرونده ربایش چهار دیپلمات ایرانی در لبنان همچنان در هالهای از ابهام باقی مانده است.
گروه زندگی: بیش از چهار دهه چشمانتظاری را با صبری زنانه به پایان برد. مادری که نام پسرش بر تارک تاریخ مقاومت این سرزمین جاودانه شده بود، دیروز در قطعه ۲۵ بهشتزهرا (س) آرام گرفت؛ درحالیکه هنوز خبری قطعی از سرنوشت فرزندش در دست نیست.برادرزاده حاج احمد و نوه این بانوی بزرگ میگوید: «او بانویی بود که صبر و قناعت را به زیباترین شکل ممکن معنا کرد. زنی که حتی در روزگار کهولت و زمینگیری، هرگز خواستهای برای خود نداشت و دغدغهاش تنها رسیدگی به اطرافیان بود. در آخرین روزهای عمر، زبانش به طلب حلالیت از دیگران جاری بود و چشمانش از دلتنگی برای رفتن.»اما دلتنگیای عمیقتر هم در نگاهش موج میزد؛ دلتنگی برای پسری که چهل و سه سال پیش در دیار غربت و در مسیر دفاع از آرمانهای انقلاب اسلامی، توسط فالانژهای وابسته به رژیم صهیونیستی در لبنان ربوده شد و از آن روز، خانواده و ملت ایران در انتظارش ماندهاند. فوقالعاده منظم بودند. یکی دیگر از ویژگیهای بارز اخلاقی ایشان این بود که هر بار اسم عمو میآمد انقدر صبور بودند چیزی به رویشان نمیاوردند ولی من ازاشکی که در چشمهاشان حلقه میزد متوجه میشدم که مثلاً با آوردن اسم پسرشان دلتنگی تازه میشود.» حاج احمد متوسلیان، همان جوانی که از نوجوانی در محلات جنوبی تهران اعلامیههای امام را پخش میکرد و در زندانهای رژیم ستمشاهی زیر شکنجههای طاقتفرسا، ذرهای از آرمانهایش کوتاه نیامد. همان فرمانده دلاوری که تیپ ۲۷ محمد رسولالله (ص) را بنیان نهاد و در عملیات فتحالمبین و بیتالمقدس، حماسهها آفرید و در آزادسازی خرمشهر نقشی بیبدیل داشت. همان کسی که رهبر انقلاب دربارهاش فرمودند: «عنصر بسیار بااخلاص و فانی در راه خدا بود.»
۸ MB
مادر اما در تمام این سالها، با صبری مثالزدنی، هیچگاه شکوه نکرد. وقتی نام پسرش برده میشد، چیزی بر زبان نمیآورد، اما قطرات اشکی که در چشمانش حلقه میزد، حکایت از دلتنگیای داشت که هرگز کهنه نشد.بانویی که همواره در اندیشه دیگران بود و با وجود محدودیتهای جسمانی، تا آخرین لحظات حیات، حافظهای قوی و دلنگرانیاش برای عزیزانش پابرجا بود. او نمونهای از قناعت و شکرگزاری بود و هرگاه مهمانی به خانهاش میرفت، با دعا بدرقهاش میکرد: «الهی هر چه از خدا میخواهی به تو بدهد.» پیکر این مادر صبور دیروز در حالی به خاک سپرده شد که هنوز پرونده ربایش چهار دیپلمات ایرانی در لبنان، پس از چهل و چند سال، گشوده و در هالهای از ابهام باقیمانده است. پروندهای که در آن نامهای سید محسن موسوی، تقی رستگار مقدم و کاظم اخوان نیز در کنار احمد متوسلیان، همچنان در انتظار حقیقتیابی و تعیین سرنوشت قطعی به سر میبرد.مادر رفت، اما روایت صبر و انتظارش برای همیشه در تاریخ این سرزمین ماندگار خواهد ماند. گویی او نیز وصیت کرده بود که نامش در کنار نام فرزند شهیدش جاودانه بماند؛ مادری که بیش از چهار دهه چشمبهراه ماند و با صبری زنانه، حماسهای هموزن مقاومت پسرش آفرید.
15:05 - 6 اسفند 1404
7 پاسخ
@MAmahdavi3136 اسفند 1404خدا رحمت کنه مادر حاج احمد رو و **** کنه امثال شکم گنده خانشمی رو.
