از خاکستر حزن تا شعلههای مسؤولیت دانشجویان
در تاریخ ملل، لحظاتی وجود دارند که یک ملت، همزمان با «گریستن» برای آنچه از دست داده، در حال «دویدن» به سوی آنچه باید انجام دهد، است.
به گزارش خبرنگار گروه حوزه و دانشگاه خبرگزاری فارس، شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی در نهم اسفند ۱۴۰۴، حسی عجیب بود؛ بخصوص برای جوانان کشور؛ بخصوص برای دانشجویان که به فرموده رهبر شهید امیدهای کشورند.جایی که «درد فقدان»، چنان عمیق بود و گویی زمین از زیر پای دانشجویان خالی شده اما «آتش مسئولیت»، چنان در نگاهشان شعله کشید که گویی برای اولین بار، معنای واقعی زندگی را یافتهاند.حالا در روزهای وداع هم در مصلای تهران، اتمسفر بوی «پایان» میدهد؛ در میانِ جمعیت، نوعی سکوت سنگین، حتی میان فریادهای بلند، خودنمایی میکند؛ نوعی سکوت که از لایههای عمیقِ جان میآید. دانشجویانی که تا همین چند ماه پیش، با اشتیاق دیدار، تقویمها را ورق میزدند، حالا با نگاهی پر درد، به پیکر مطهر مینگریستند.این همان «درد فقدان» است، دردی که نه از جنس فقدان یک فرد، بلکه از جنس فقدانِ یک «جهت» است. دانشجویان در آن لحظه، تنها یک رهبر را تشییع نمیکردند؛ آنها احساس میکردند صاحب «نقشه راه» خود را از دست دادهاند.در این مرحله، شهادت تنها یک «ضربه» بود؛ ضربهای به قلب جمعیتی که برای شنیدن کلمهای از او، تا انتهای دنیا میآمدند.اما جادوی شهادت در این نیست که انسان را در حزن متوقف کند؛ جادوی آن در این است که حزن را به «انگیزه» تبدیل کند. حالا چیزی در نگاه دانشجویان شروع به تغییر کرده است، آن نگاه مبهوت و شکسته، جای خود را به نگاهی «سخت و مصمم» میدهد، این همان لحظهی گذار است: لحظهای که «درد» از لایه های احساس، به لایه های عقل و عمل نفوذ میکند.
دانشجویی که لحظاتی پیش، با نگاه به کارت دعوت دیدارِ ناتمامش، گریه میکرد، حالا آن کارت را در جیبش محکم نگه میدارد؛ نه به عنوان یک یادگاریِ تلخ، بلکه به عنوان یک «سند تعهد». او دیگر نمیگرید که «چرا نرسیدم»؛ او میپرسد «حالا باید چطور برسم؟». در اینجا، شهادت از یک «اتفاق غمانگیز»، به یک «تکلیف حیاتی» تبدیل میشود، این «آتشِ مسئولیت» است، مسئولیت اینکه «او» باید در ما باشد. این مسئولیت که اگر او نماند تا کلماتی را بگوید، ما باید آن کلمات را در میدان زندگی و با عمل خود، فریاد بزنیم.دانشجویانِ کشور حالا میدانند که رهبر، یک «شخص» نیست که با رفتنش برود؛ او یک «منطق» است که با شهادتش، در میانِ ما رسوخ میکند.آنها فهمیدند که جای خالیِ او، با اشک پر نمیشود، بلکه تنها با «پر کردن جای خالی او در میدانهای دانش، سیاست و خدمت» جبران میشود.پایان پیام/#بدرقه_آقای_شهید_ایران
11:10 - 14 تیر 1405
