تحریمها علیه ایران هرچند فشار اقتصادی وارد کردهاند، اما یک واقعیت را برجسته کردهاند: دیپلماسی رسمی به تنهایی برای شکستن بنبست کافی نیست. در جهان امروز، اقتصاد و فناوری زبان مشترک ملتها هستند. بخش خصوصی، بهویژه شرکتهای دانشبنیان و استارتآپها، به دلیل ماهیت غیرحاکمیتی، انعطافپذیری بالا و منافع مشترک اقتصادی، میتوانند نقش سفیران غیررسمی و کانالهای ارتباطی پایدار را ایفا کنند. ۱- تشکیل «شورای مشترک بخش خصوصی ایران و جهان» تحت نظارت نهادهای ناظر ۲- استفاده از مکانیزمهای پرداخت بینالمللی خلاقانه ۳- ایجاد «کریدورهای امن فناوری» با واسطهگری کشورهای بیطرف - ایجاد نهاد غیردولتی ولی قانونی متشکل از برترین شرکتهای خصوصی که مجاز به مذاکره و انعقاد قرارداد جهانی باشند. - ارائهی پیشنهادهای مشترک علمی-اقتصادی به نهادهای بینالمللی - همکاری سهجانبه میان شرکت ایرانی، آمریکایی/اروپایی و یک شرکت از کشور سوم (مانند عمان، قطر، ...)
کشور، وزارت امور خارجه، دبیرخانه شورای گفتگوی دولت و بخش خصوصی، شرکت خصوصی، نهاد رهبری، مجموعه دولت، مجلس و قوه قضائیه