شهدایِ کوچکِ میناب تنهاییِ رقیه را در خرابه‌یِ شام به پایان بردند

سوم محرم امسال، رنگ و بویی از شرجیِ خلیج‌فارس و غبارِ آوارهایِ میناب به خود گرفته است؛ روزی که ۱۶۸ هم‌بازیِ کوچک از دبستانِ شجره طیبه، با کیف‌هایِ خونی و صورت‌هایِ خاکی، گردِ ریحانهِٔ سیدالشهدا (ع) حلقه زده‌اند تا ثابت کنند سه‌سالهٔ در میانهِٔ تازیانه‌ها، دیگر تنها نمی‌ماند.
به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، سال‌هاست که نام حضرت رقیه (س) با تصویر یک کنج تاریک و پاهایی که از هجومِ خار مغیلان آبله‌زده بود، شناخته می‌شد؛ تصویری که در آن تنهایی، استخوان‌سوزترین بخشِ ماجرا بود. اما امسال، مقتل خوانی روز سوم از دایرهٔ یک مرثیهٔ تاریخی فراتر رفته و به بلوار میناب رسیده است؛ جایی که در نهم اسفندماه، هجوم موشک‌های دشمن، صفِ صبحگاهیِ کودکان را نشانه رفت.امروز آن دخترک در خرابهٔ شام، دیگر بی‌پناه نیست. گویی امسال، تمام آن ۱۶۸ فرشته‌ای که پیش از یادگرفتن فعلِ نشستن، زیر آوارِ سنگینِ مدرسه، ماندن را تجربه کردند، صف بسته‌اند تا هم‌بازیِ ریحانهِٔ امام حسین (ع) باشند. حالا در آن ضیافتِ غریبانه، اسرا و سلما ذاکری، همان دو خواهری که با هم از کلاس اول و چهارم پر کشیدند، دستِ رقیه (س) را گرفته‌اند. حالا دیگر کسی در خرابه به آن دخترکِ جسور نمی‌گوید بی‌کس، چرا که او حالا لشکری از هم‌سن‌وسال‌های خودش دارد که مثل خودش، سهمشان از این دنیا، فقط آوار بود و آتش و بغضِ ناتمامِ پدرانی که قطعاتِ پیکرِ جگرگوشه‌هایشان را در آغوش کشیدند.
وقتی تصاویرِ مدرسه شجره طیبه را در کنار مقتلِ شام می‌گذاریم، شباهت‌ها لرزه بر اندام می‌اندازد؛ آنجا هجومِ سواران بر خیمه‌ها بود و اینجا هجومِ تاماهاوک‌ها بر سقفِ کلاس‌ها. تفاوت در اینجاست که امروز، این کودکانِ شهید، به هویتِ مشترکِ یک ملت تبدیل شده‌اند. آن‌ها دیگر فقط قربانیِ یک حملهٔ نظامی نیستند؛ آن‌ها شاهدانِ عینیِ حقانیتِ مسیری هستند که خونِ رهبر شهید فرزانه در ۹ اسفند بر آن صحه گذاشت. ۱۶۸ کودکِ مینابی، حالا همان کبوترانی هستند که دورِ سرِ بریدهِٔ ارباب می‌گردند و به رقیه (س) نوید می‌دهند که عصرِ غربتِ کودکانِ شیعه به پایان رسیده است.در هیئاتِ امسال، وقتی روضه‌خوان از گوشواره می‌گوید، دل‌ها به لرزه می‌افتد؛ چرا که هنوز خاطرهٔ آن گوشواره‌هایی که لابه‌لای بتن‌های درهم‌شکستهٔ مدرسه پیدا شد، در حافظهٔ جمعی ما زنده است. روضه یعنی همان دانش‌آموزی که پیکرش هرگز پیدا نشد و تنها نامش بر دفترچهٔ حضوروغیاب باقی ماند. اما این داغ، برخلافِ نقشهِٔ دشمن، به‌جای ایجادِ رعب، حماسه آفریده است.امشب، شب سوم محرم است. حالا که رقیه (س) دیگر تنها نیست و هم‌بازی‌هایش از گرمایِ میناب به خنکایِ بهشتِ او پیوسته‌اند، دیگر هیچ یزیدی نمی‌تواند صدایِ مظلومیت را در گلو خفه کند. این ۱۶۸ فرشته، با همان دست‌هایِ کوچک، امروز به ستون‌هایِ مستحکمِ انتقامی تبدیل شده‌اند که در محرم امسال، طومارِ ظالمان را در هم خواهد پیچید؛ چرا که ما حالا بیش از همیشه باور داریم که «ما ملت امام حسینیم» و در این مکتب، خونِ کوچک‌ترین سربازان، بزرگ‌ترینِ پیروزی‌ها را رقم می‌زند.#شب_سوم_محرم #حضرت_رقیه #شهدای_میناب #مدرسه_شجره_طیبه #شهید #رهبر_شهید #ما_ملت_امام_حسینیم #محرم #روضه #میناب
20:00 - 27 خرداد 1405
حماسه و مقاومت
استان ها
اصفهان