سگگردانی در معابر عمومی و پارکها به یکی از معضلات اجتماعی و محیط زیستی تبدیل شده است. این امر موجب نارضایتی بسیاری از شهروندان شده، زیرا در غیاب نظارت مؤثر، تعداد سگهای رها شده در سطح شهر به طور چشمگیری افزایش یافته است.
سگها اغلب بدون قلاده در پارکها و مسیرهای عبوری رها میشوند و این موضوع علاوه بر ایجاد خطرات بهداشتی، باعث آلودگی محیط زیست از طریق ادرار و فضولات حیوانات نیز میگردد.
با توجه به این مشکلات، ضرورت دارد تا با اعمال قوانین سختگیرانه و نظارت مستمر، از سگگردانی غیرمسئولانه جلوگیری و سلامت و آرامش شهروندان حفظ شود.
البته موضوع سگهای بلا صاحب، ولگرد، گربهها و غذا دادن به حیوانات را نیز باید در نظر داشت که باعث تغییر اکوسیستم شده.همچنین رها سازی سگ های ولگرد در سطح شهر که در نقطه دیگری جمع آوری شده بودند.....!
وزارت کشور، استانداری تهران، شهرداری ملارد، سازمان پارکها و جنگلها، سازمان حفاظت از محیط زیست، وزارت بهداشت، اداره محیط زیست
زندهگیری عقیمسازی واکسیناسیون و بازگرداندن راهکار علمی مدیریت سگهای رها
پیشنهادها
زندهگیری، عقیمسازی، واکسیناسیون و بازگرداندن راهکار مدیریت سگهای رها
سگها را بهجای قتلعام که تاریخ نشان داده نهتنها مؤثر نیست بلکه نتیجهای معکوس دارد و مصداق آشکار حیوانآزاری و دور از شأن انسانی است ــ باید با روش «زندهگیری، عقیمسازی، واکسیناسیون و بازگرداندن» و با کمک و همکاری سازمانهای مردمنهاد مدیریت و کاهش جمعیت داد؛ روشی که در بسیاری از کشورها نتیجهبخش بوده است.
تجربه کشورهایی مانند هندوستان نشان میدهد که مدیریت علمی و انسانی جمعیت سگهای رها، برخلاف کشتار، به کاهش پایدار جمعیت منجر میشود. در مقابل، کشتار سگها در کشورهایی مانند ترکیه و بحرین نهتنها باعث کاهش جمعیت نشد، بلکه افزایش تعداد سگها، تشدید خشم و خشونت اجتماعی و حتی بروز اعتراضات عمومی را در پی داشت. همچنین با اجرای روشهای کنترلی مبتنی بر فرهنگسازی، آمار بیماریهای مشترک انسان و حیوان، به ویژه هاری، بهشدت کاهش یافت؛ در حالی که کشتار موجب گسترش بیماریها، مشکلات جدی در دفن لاشهها و نفوذ سموم به منابع آب شد.
در برزیل نیز تجربهای مشابه وجود دارد. این کشور زمانی با بحران جدی سگهای رها مواجه بود، اما با اجرای طرح چهارگانه همراه با ثبت الکترونیک و ایجاد پایگاه داده شهری، توانست در مدت کوتاهی جمعیت سگها را به حدود یکچهارم کاهش دهد. قوانین سختگیرانه علیه رهاسازی حیوانات، تشویقهای مالی برای عقیمسازی و مشارکت داوطلبان مردمی، شهرها را از وضعیت بحرانی خارج کرد.
نکته قابل توجه در تجربه برزیل این است که دولت بهجای ایجاد پناهگاههای انبارگونه، پناهگاههایی موقتی تأسیس کرد که کارکرد آنها درمان و ساماندهی بود، نه نگهداری دائمی. در صورت نبود متقاضی برای سرپرستی، سگها به خیابان بازگردانده میشدند، اما خیابانی که تحت نظارت بهداشت شهری قرار داشت. در ایالات متحده آمریکا نیز از ابتدا با فرهنگسازی و اعمال جریمههای سنگین برای رهاسازی سگها، از گسترش این معضل جلوگیری شد.
هیچ کشوری با کشتار نتوانسته مسئله سگهای رها را حل کند. دلیل آن روشن است: کشتار خلأ ایجاد میکند و این خلأ بهسرعت با افزایش زادآوری و ورود سگهای جدید پر میشود. این یک «مسئله شهری» است، نه صرفاً یک «مسئله اخلاقی».
حل این معضل تنها به حوصله، برنامهریزی و پذیرش این واقعیت نیاز دارد که خشونت و کشتار راهحل نیست، بلکه ورطهای است که بسیاری از کشورها پیش از ما در آن گرفتار شدهاند و با تلاش فراوان از آن عبور کردهاند.
شورای شهر تهران، شهردار تهران، شهرداری شیراز، شورای شهر شیراز، شهروندان شیراز، رئیس محترم سازمان محیط زیست، مرکز ملی حمایت از حیوانات، سازمان دامپزشکی کشور، ریاست محترم فراکسیون محیط زیست مجلس شورای اسلامی، معاونت آموزش و تحقيقات قوه قضاييه، سازمان جنگلها، وزارت جهاد کشاورزی
