همانگونه که هنرمند خود را موظف به امانتداری در نقل یک روایت میداند، در بازآفرینی تصویر، صدا و دستخط شخصیتهای تاریخی نیز باید به همان اندازه امانتدار باشد.هنر متعهد، حقیقت را زیباتر روایت میکند؛ حقیقت را جعل نمیکند.
دستخطی که هرگز نوشته نشد(امانتدار حقیقت باشیم)شهادت رهبر انقلاب اسلامی، موجی از احساس، اندوه و انگیزه برای خلق آثار هنری را در میان هنرمندان پدید آورده است. این اتفاق، اگر با صداقت و خلاقیت همراه باشد، میتواند سرمایهای ارزشمند برای ثبت این مقطع تاریخی باشد.
اما در کنار این شور هنری، نشانههایی نگرانکننده نیز دیده میشود.طراحی پوسترهایی بر پایه دستخط ایشان ، یا تولید فایلهای صوتی با استفاده از هوش مصنوعی که جملاتی را با صدای ایشان بیان میکند، در حالی که هرگز چنین سخنانی نگفتهاند، صرفاً یک تکنیک هنری نیست؛
این آغاز خدشهدار شدن اصالت اسناد تاریخی است.ممکن است امروز این کار با نیت خیر هم انجام شود، اما تاریخ، نیت افراد را تشخیص نمیدهد؛ آنچه باقی میماند، سندی است که دیگر نمیتوان به اصالت آن اعتماد کرد.اگر امروز دستخط جعلی را برای زیبایی یک پوستر بپذیریم،
فردا چگونه میتوان دستخط واقعی را از نمونه جعلی تشخیص داد؟ اگر امروز تولید صدای ساختگی را با این توجیه که «محتوا درست است» مجاز بدانیم، فردا چه چیزی مانع جعل یک سخنرانی کامل و نسبت دادن آن به ایشان خواهد شد؟هوش مصنوعی ابزار قدرتمندی است؛ اما هر قدرتی، مرزهای اخلاقی دارد. # بخشی از متن آقای دشمیر
19:45 - 11 تیر 1405
199 بازدید