روزهای سخت و نفس گیر آقای رئیس جمهور
"منابع مرتبط با نظام پرداخت هیئت علمی در اختیار وزارت علوم قرار دارد و نحوه مدیریت آن نیز بر عهده این وزارتخانه است. مبنای دولت در پرداختها، اصل عملکرد، اثربخشی و نتیجهمحوری است. به طور طبیعی استادانی که نقش برجستهای در تولید علم، حل مسایل کشور، تربیت نیروی انسانی و اثرگذاری اجتماعی دارند، نباید با اساتیدی که صرفاً حضور اداری دارند و خروجی مشخصی ارائه نمیکنند، به یک شکل مورد ارزیابی و پرداخت قرار گیرند "
این بخشی از سخنان آقای رئیس جمهور در جلسه روز یکشنبه مورخ 10 خرداد ماه در وزارت علوم و با حضور وزیر علوم و مدیران وزارتی بود.این حداقل دومین حضور رئیس جمهور در وزارت علوم و در سال جدید بود و با توجه به مکاتبات متعدد و درخواست جلسه شورای صنفی مرکزی کارمندان دانشگاه ها با ایشان از سال گذشته تا کنون ، انتظار می رفت که از نماینده کارمندان دانشگاه ها نیز جهت حضور در یکی از این جلسات دعوت به عمل می آمد .
در مهرماه سال گذشته و در مراسم بازگشایی دانشگاه ها در دانشگاه تهران که با حضور دکتر پزشکیان، وزیر علوم، وزیر بهداشت ، جمعی از مقامات ، نمایندگان دانشجویان، اساتید و کارمندان دو وزارتخانه و دانشگاه های تابعه آنها برگزار گردید، برنامه سخنرانی رئیس شورای صنفی کارمندان دانشگاه تهران به دلیل نا معلوم بطور ناگهانی از طرف تیم اجرایی لغو شد که این موضوع مورد اعتراض شخص رئیس شورا قرار گرفت و متاسفانه حاشیه ساز شد و سوء تفاهماتی را بهمراه داشت.در این جلسه آقای دکتر پزشکیان دستور برگزاری یک جلسه خاص کارمندان را دادند که متاسفانه تا کنون علیرغم درخواستهای مکرر شورای مرکزی محقق نگردیده است.
بر کسی پوشیده نیست که این روزهای سخت ، پس از حوادث هولناک دیماه ، دو جنگ تمام عیار ، مشکلات حاد ناشی از آن ، بلاتکلیفی وضعیت جنگ، سقوط ارزش پول ملی و ... ، بیشترین فشار و بار آن بر دوش شخص آقای رئیس جمهور است. مطالبات انباشه مردم ، بازاریان ، کارمندان دولت و بازنشستگان با فشار تورم سرسام آور به اوج خود رسیده است. در این میان کارمندان وابسته به وزارت علوم که از سالها قبل و پیش از روی کار آمدن دولت وفاق، پیگیر مطالبات متعددی از جمله افزایش مبلغ فوق العاده ویژه مطابق با سایر کارمندان دولت بوده اند، از اواسط سال گذشته تا کنون در کش و قوس یک آیین نامه استخدامی اصلاح شده هستند که علیرغم ابلاغ وزیر علوم هنوز هم اجرایی نشده است و سرنوشت نامعلومی در انتظار آن است.آیین نامه ای که بعد از چند ماه تعلیق قرار بود با آیین نامه اعضای هیئت علمی به شورای حقوق و دستمزد برود و مجوز نهایی را کسب نماید.در آخرین روزهای سال گذشته در بحبوحه جنگ و چند روز پس از شهادت رهبر شهید ، اصلاح آیین نامه استخدامی اعضای هیئت علمی با ۷۵ درصد افزایش سال قبل و با دستور اجرا از دو ماه قبل از تصویب آن ، به شورای حقوق و دستمزدی می رود که هنوز سوالات و ابهامات زیادی در مورد آن وجود دارد، بی آنکه صحبتی از آیین نامه کارمندان به میان آید!در چنین شرایطی درک شوک ناشی از بی حرمتی ، بی عدالتی و نادیده گرفته شدن کارمندان، کار مشکلی نیست.
متاسفانه عدم مدیریت صحیح این اقدام ، زمان انجام و هموار نکردن مسیر پیش از حرکت ، صدمات زیادی به جامعه دانشگاهی کشور وارد کرد.کارمندان دانشگاه ها بسیار خشمگین ، دلسرد و نا امید شدند و در پی این بی عدالتی اعتراضات کارمندان در دانشگاه های سراسر کشور شکل گرفت.مجموعه این اتفاقات موجب ایجاد بدبینی و فاصله میان ارکان دانشگاهی کشور شد ، آنهم در دولتی که با شعار وفاق بر سر کار آمده بود و در روزهایی که جامعه بشدت نیازمند همدلی و اتحاد داخلی در مقابل دشمنان خارجی بود.این اتفاقات می توانست با همزمانی افزایش حقوق برای همه ارکان دانشگاه ها به خوبی و خوشی و رضایت همگان صورت پذیرد و همانطور که در ردیف اختصاصی بودجه سال ۱۴۰۵ با شماره طبقه بندی « ۵۵۰۲۰۳ » و با عنوان « خرید خدمت در قالب بودجه ریزی مبتنی بر عملکرد از مراکز مشمول ماده یک احکام دائمی برنامه های توسعه کشور » با هزینه ۵۵ همت - که برای نهادهای نظارتی مجهول و جای سوال است - اشاره شده ، این بودجه به همه کارکنان دانشگاه اختصاص می یابد.اکنون دانشگاه های کشور در یک مرحله بی ثباتی ، بی برنامگی و بی انگیزگی فرو رفته اند. بیشتر کلاسهای درسی بصورت مجازی درآمده و کلاسهای حضوری نیز کیفیت و حضور همیشگی را ندارند، اساتید از بلاتکلیفی و لغو شدن احتمالی مصوبه پر فراز و نشیب و مسئله ساز افزایش حقوق خود بشدت ناراضی و گله مند هستند و از همه بحرانی تر وضعیت نابسامان کارمندان دانشگاه هاست که در سالهای اخیر در بعد تصمیم سازی ، مدیریتی و اجرایی بشدت به حاشیه رانده شده اند و در بعد مالی اختلاف چند صد درصدی با همکاران علمی خود پیدا کرده اند.
مسئله امروز دانشگاه ها ، انتظار تعیین تکلیف این وضعیت نا بسامان است آنهم در میدانی که بنظر می رسد در یک سوی آن معاون اول رئیس جمهور و وزرای علوم و بهداشت و در سوی دیگر معاون اجرایی رئیس جمهور و دو معاون دیگر که روسای سازمانهای اداری و استخدامی و برنامه و بودجه کشور هستند، در مقابل هم ایستاده اند.اکنون نوبت آقای رئیس جمهور است، تنها کسی که باید سوت پایان این بازی نفسگیر را بزند و یک طرف یا همه را برنده اعلام کند.مسلما آقای رئیس جمهور بخوبی می دانند که مصوب و بانی این گره کوری که در کشاکش و درگیری بحرانهای متعدد امروز ایران ایجاد شده است، چه کسانی هستند و حق با چه کسانی است اما سوالهای بی پاسخی باقی می ماند که :
- آیا آقای رئیس جمهور از ابتدا از این برنامه وزارتین مذکور بی اطلاع بوده است ؟!- آیا مصوبین طرح افزایش حقوق اعضای هیئت علمی از سیاست دولت در پرداخت بر اساس عملکرد بی اطلاع بوده اند؟!- سرانجام و در چه زمانی آقای رئیس جمهور تکلیف این معظل بزرگ که صدها هزار نفر از بدنه دولت را درگیر خود ساخته را مشخص خواهد کرد؟- آیا آقای رئیس جمهور با لغو این مصوبه اساتید دانشگاهی کشور را دچار رنجش خواهد کرد ، یا با تایید آن به تنهایی جامعه بزرگ کارمندان و کارشناسان دانشگاه ها را دچار جراحتی ترمیم ناشدنی خواهد کرد و یا با تصمیمی مدبرانه نطر هر دو گروه را جلب خواهد کرد؟- آیا کارمندان دانشگاه ها از منابع مورد اشاره آقای رئیس جمهور در جلسه وزارت علوم ، هیچ سهمی ندارند؟!- چرا با وجود ارائه استدلالهای مسئولین موافق با این مصوبه، مخالفین تا کنون به شرح دلایل مخالفت خود و آگاه سازی اذهان عمومی اقدام نکرده اند ؟- چرا رسانه ها که تا امروز به انتشار مطالبی در حمایت و توجیه عملیاتی شدن این مصوبه مطالب متعددی منتشر کرده اند، در بازتاب نظرات و دلایل واضح ، روشن و نهایی آقای رئیس جمهور ، روسای سازمانهای مذکور و نهادهای نظارتی هیچ اقدامی انجام نداده اند؟!
10:48 - 23 خرداد 1405
3 بازنشر
1061 بازدید
