تابستان ۱۴۰۴، ایران در نقطهای ایستاده که سالها قبل پیشبینی شده بود. این بحران، نتیجه چند ماه خشکسالی یا افزایش مصرف فصلی نیست؛ بلکه کمتوجهی یک نظام رفتاری، فرهنگی و مدیریتی در قبال مصرف است.
چرا همیشه مردم مقصر هستند؟بحث صرفه جویی که توصیه عقلی و منطقی و دینی است. مهم این است که مسئولین با دور اندیشی و عاقبت اندیشی جلوی برخی روندها را بگیرند.بعنوان نمونه سیاست کاهش رشد جمعیت در دهه هفتاد که مقام معظم رهبری در آن دوران مخالفتی نداشتند. و یا سیاست افراطی خودکفایی کشاورزی که البته مورد تاکید رهبری هم بوده اگر در ۲۰ سال گذشته برخی محصولات از خارج وارد شده بود الان در آب شرب مشکل کنتری داشتیم. خلاصه مدام نگویید مردم بی توجه هستند. گاهی لازم است تذکری هم به مسئولین داده سود. البته ما همیشه صفر و صد هستیم و گاه شجاعت گفتن نداریم .