بوکس مظلوم قم

سرگذشت تلخ بوکس قم به روایت مربیان، داوران و ورزشکاران به نام خداوند جان و خرد، که از این برتر اندیشه برنگذرد. نزدیک به دو سال است مربیان و داوران بوکس استان قم پیگیر برگزاری مجمع انتخابات هیئت بوکس هستند، اما متأسفانه پس از گذشت این مدت، هیچ اقدام عملی صورت نگرفته و گویی هنوز در آغاز راه ایستادهایم. در این دو سال، مربیان، داوران و ورزشکاران بارها – نه یک بار، نه ده بار، نه صد بار، که هزار بار – به اداره کل ورزش و جوانان مراجعه کردهاند، اما جز وعدههای پوچ و توخالی نتیجهای ندیدهاند. حتی گروهی از آنان در دو نوبت، با تحمل مشقت سفر، به تهران رفتند تا مشکل را از طریق فدراسیون بوکس حل کنند، اما پاسخی نگرفتند. گویی سفرشان بی ثمرتر از ماندنشان بود. انگار همه دست به دست هم داده بودند تا بوکس قم را همچون توپی به این سو و آن سو پاس دهند. پس از مدتی، خبر رسید که معاون وزیر ورزش به دستور مستقیم رئیس جمهور شهید، حضرت آیت الله رئیسی، برای حل مشکلات ورزشی استان قم به این شهر آمده است. شمار زیادی از مربیان و داوران به حضور وی شتافتند، دردِ دل گفتند و نامهای را امضا کردند. اما گویی قرار نبود قفل این پرونده شکسته شود. مدتی بعد، با اصرار مجدد مربیان و پیگیری از اداره ورزش و جوانان، شنیده شد حکمیتی میان آقای سانی خانی (مدیرکل وقت) و آقای روح الله حسینی (رئیس فدراسیون بوکس) تحت نظارت آقای اسبقیان تشکیل شده و وعده برگزاری مجمع در سه ماه آینده داده شد. اما سه ماه گذشت و باز هم هیچ اتفاقی نیفتاد. این بار، قفلی دیگر به قفلهای پیشین هیئت زخم خوردهٔ بوکس افزوده شد. اکنون بوکسِ رنجدیدهٔ قم، از بی عدالتی ها و بیتوجهی ها به ستوه آمده و چارهای جز پناه بردن به رسانه های عدالتخواه ندیده است. تا کی؟ تا کی وعده و وعید؟ تا کی نامه نگاری؟ تا کی باید شنویم: «چند روز صبر کنید، درست میشود»؟ تا کی با فلان مسئول صحبت کنیم و بهمان مقام التماس کنیم، اما در نهایت دست خالی بازگردیم؟ تا کی باید منتظر زنگِ امیدواری شما بمانیم؟ تا کی باید راه اداره ورزش را بپیماییم؟ تا کی چشم به کمکهای مالی بدوزیم، حال آنکه آب در کوزه داریم و تشنه لبان میگردیم؟ خانوادهٔ مظلوم بوکس قم از همه رسانه های خبری، ورزشی و حتی سیاسی میخواهند به این روایت غمانگیز ورود کنند. آیا در شهر کریمه اهل بیت (ع)، خاستگاه انقلاب اسلامی، شایسته است چنین بی عدالتیها ادامه یابد؟ ما خواهان حفظ شأن، شخصیت و کرامت انسانی خود هستیم. صدای مظلومیت مان را به گوش استاندار محترم و انقلابی برسانید. با درونِ سوختهام، فریاد میزنم: «کی به پایان میرسد این افسانهٔ من؟» والسلام...