مطالبه معلمان برای ترمیم حقوق و بهبود معیشت فرهنگیان
وضعیت معیشتی معلمان در حالی به مرحله‌ای رسیده که گویی صدای اعتراضاتِ خاموش این قشر فرهیخته، در راهروهای وزارتخانه‌ها شنیده نمی‌شود. شکاف عمیق میان حقوقِ دریافتیِ فرهنگیان و واقعیتِ تورم، نه تنها انگیزه و آرامش روانی را از معلمان سلب کرده، بلکه جایگاه والای آموزش در کشور را نیز به حاشیه رانده است. آنچه بیش از مشکلات اقتصادی، دلِ این قشر را به درد می‌آورد، «بی‌توجهیِ سیستماتیک» مسئولین و وعده‌های بی‌سرانجام است. معلمان که ستونِ توسعه هر جامعه‌ای هستند، امروز در حالی از پسِ هزینه‌های اولیه زندگی برنمی‌آیند که اولویت‌بندی‌های بودجه‌ای و تصمیمات کلان، همچنان جایگاهِ آن‌ها را در پایین‌ترین رده‌های حمایتی قرار داده است. این سکوتِ مسئولین در برابر «مشکلات معیشتیِ» معلمان، مصداقِ بارزِ نادیده گرفتنِ آینده کشور است؛ چرا که نمی‌توان از معلمی که دغدغه نان دارد، انتظارِ پرورشِ نسلی پویا و نخبه داشت. زمان آن رسیده است که این بی‌تفاوتی‌ها جای خود را به اقدامی فوری و زیربنایی بدهد، پیش از آنکه ناامیدیِ گسترده در بدنه آموزش، هزینه‌هایی جبران‌ناپذیر بر پیکره‌ی تعلیم و تربیت کشور تحمیل کند.