ساخت یک رصدخانه و تلسکوپ راهی عالی برای کشف شگفتی های کیهان و کسب اطلاعات بیشتر در مورد مکان ما در جهان است. در زمان گذشته سرزمین ما بزرگترین رصد خانه های جهان و بیشترین منجمان را در میان کشورهای جهان داشته و از اینرو شاید بتوان ایران را مهد نجوم و سرآغاز علم ستاره شناسی در جهان دانست. اما متاسفانه در قرون اخیر در این زمینه عقب ماندگی هایی به وجود آمده که شایسته تمدن کهن ما نمی باشد. از این مهمتر رصدخانه ها و تلسکوپ ها می توانند ما را در دستیابی به بسیاری از اهداف علمی و آموزشی یاری دهند، مانند: آموزش و تربیت فیزیک دانان و ستاره شناسان ، کشف سیارات، ستارگان، کهکشان ها و سایر اجرام آسمانی جدید، مطالعه مبدأ، تکامل و سرنوشت جهان ، تست قوانین فیزیک و نظریه های کیهان شناسی، جستجو برای نشانه های حیات و هوش در فراسوی زمین، تأثیر بر اعتلای سطح فرهنگی و برانگیختن کنجکاوی، خلاقیت و نوآوری در دانش پژوهان، دانشجویان ، دانش آموزان و عموم مردم. ، کمک به ساخت سفینه های فضایی و پرورش فضانوردان، گسترش روابط علمی دانشمندان و روابط حسنه و صلح آمیز با جهان ، اشتغال زایی و کارآفرینی دانش بنیان و پوشش دادن نیازهای تخصصی هوا فضا و دریانوردی. با این حال، ساخت بزرگترین رصدخانه و تلسکوپ جهان کار آسانی نیست و نیاز به برنامه ریزی، بودجه، مهندسی و نگهداری زیادی دارد و همچنین با چالش های زیادی مواجه است، از جمله: اول : یافتن مکان مناسب با آسمان صاف، آلودگی نوری کم و آب و هوای پایدار که البته در کشور ما مناطق فراوانی برای آن وجود دارد و از این لحاظ مشکل زیادی نداریم. دوم : طراحی و ساخت سازه و تجهیزات بادوام و قابل اعتماد که امروزه با کمک گرفتن از هوش مصنوعی بسیار ساده تر از گذشته انجام خواهد شد، سوم : بهره برداری و مدیریت و نگهداری یک سیستم پیچیده و گران قیمت، چهارم : مواجهه با بعضی آثار زیست محیطی و اجتماعی احتمالی پس بنابر این توضیحات این پروژه نیاز به حمایت و بودجه دولت و کمک های مردمی دارد . و اگر چه ساخت آن ممکن است کاری سخت به نظر رسد اما در عوض ، نه تنها منجمان و دانشمندانی از آن استفاده میکنند، بلکه جامعه و تمام بشر از اکتشافات و بینشهای آن بهره میبرند و فواید بیشماری دارد.