درس دینی مدارس و دانشگاه‌ها زیر نظر حوزه علمیه باشد
انقلاب اسلامی ایران محصول مجاهدت نسل های انبیاء ، ائمه، علماء و بندگان صالح خدا بوده است که هدفشان هدایت بشر به سمت کمال حقیقی و مطلوب خداوند است لذاست که این حکومت بر مبنای ایدئولوژی اسلام شکل گرفته است اساس مملکت داری ما اسلام است و در جهت رسیدن به اهداف عالی اسلام برنامه های حکومت را تنظیم میکنیم کوتاه سخن اینکه برای پیشبرد اهداف عالیه اسلام نیاز به همراهی توده مردم است با جامعه ای که تربیت دینی نشده باشند نمیتوان مشروعیت لازم برای پیشبرد اهداف و برنامه های اسلامی داشت. در سطح جامعه می بینیم انسانهایی که در فضای آموزشی جمهوری اسلامی تحصیل کرده اند اطلاعات اندکی در باب مسائل پر اهمیت دین ندارند و بسیار خالی الذهن هستند که با کوچکترین شبهاتی بنیان اعتقاداتشان فرو می ریزد که همین ضعف مستمسکی شده است برای دشمنان اسلام و انقلاب که با شبهات بسیار پیش پا افتاده مردم ایران را بر علیه اهداف و عملکردهای دینی حکومت جمهوری اسلامی تحریک و تهییج نمایند. اینجاست که اهمیت تربیت اسلامی مضاعف می شود امیر مؤمنان علی علیه السلام فرمود: الْعِلْمُ فِی الصِّغَرِ کَالنَّقْشِ فِی الْحَجَرِ(علم در کودکی مانند حکاکی روی سنگ است) با استناد به این بیان حضرت می توان به اهمیت تربیت دینی در کودکی و نوجوانی پی برد که ریشه تعلمات انسان در بزرگسالی است، حال اینکه خود حضرت در کودکی به دست رسول خدا تربیت شد و به آن مقام رفیع رسید و بسیاری از افرادی که در سنین پیری به رسول الله ایمان آورده بودند بعد از او گمراه شدند لذاست که این گفتار و این نمونه عینی شاهدی است برای اهمیت این امر خطیر که تربیت دینی در دوران کودکی از هر زمان دیگر ویژه تر است. از طرفی میبینیم که دروس دینی و معارف اسلامی در مدارس ما بعنوان دروس فرعی قلمداد می شوند و صرفا بعنوان واحدی پاس میشود در حالی که با توضیحاتی که عرض شد معلوم می شود این دروس و آموزه ها می بایست در متن تربیت و پرورش باشد لکن در حاشیه ای دور و بی اهمیت هستند، و بعضا مشاهده می شود که افراد فاقد تخصص کافی در عرصه معلمی و دبیری معارف به کار گمارده می شود تا جایی که بعضا معلم های ریاضی و ادبیات، دینی و قرآن هم درس می دهند. که این تربیت نا صحیح دینی جز فرصت سوزی و کفران نعمت نیست و تبعات پر هزینه مادی و معنوی برای نظام خواهد داشت. از همین رو لازم میدانم طرحی را به این عنوان پیشنهاد بدهم که بنا به دلایل منطقی و عقلایی هر کاری را می بایست به متخصص امر واگذار نمود و تخصص آموزش دین با حوزه علمیه است لذا باید امر تربیت دینی در مدارس به حوزه علمیه و زیر مجموعه های آن واگذار گردد به این طریق که حوزه علمیه کفالت تربیت دینی نسل جدید را بر عهده بگیرد یعنی صفر تا صد برنامه آموزشی و تربیت دینی بر دوش حوزه علمیه باشد؛ اعم از طراحی کتاب، برنامه و شیوه های نوین آموزشی اینکه تئوری باشد یا عملی، تربیت معلمین و اساتید که نوعا می بایست روحانی باشند یا اینکه از چارچوب حوزه علمیه به این عرصه راه پیدا نمایند. در این بین وظیفه آموزش و پرورش می بایست همکاری با نهاد حوزه علمیه در این باب باشد از قبیل فراهم آوری بستر و لوازم و ملزومات و امکانات این کار مهم. این خلاصه پیشنهاد حقیر است که قدم اول است که اگر بخواهد عملی شود زوایای جدیدی به دنبال خواهد داشت.