نوزادان ایرانی، نیازمند واکسن داخلی
تولید واکسن در ایران به سال ۴۳ برمیگردد و سابقهای بیش از نود ساله دارد. در تمام این سالها همه ما با واکسنهای ساخت ایران در مقابل بیماریهای سل، هپاتیتB، فلجاطفال، دیفتری، سیاه سرفه، کزاز، سرخک، سرخجه و اوریون واکسینه شدیم. به طوری که در اوایل سال ۸۰ علاوه بر تأمین نیاز داخلی، حدود ۸۰ میلیون دز واکسن تولید داخل را به سایر کشورها صادر کردیم. انستیتو پاستور ایران و مؤسسه سرمسازی رازی که عمده واکسنهای مورد نیاز را تولید میکنند اکنون مشغول به تولید واکسنهای کروناست. اما علیرغم این موضوع هم اکنون در کشور تولید واکسن نوزادان به غیر از واکسن خوراکی فلج اطفال متوقف شده است و متأسفانه واکسنهای مورد نیاز نوزادان هندی و یا فرانسوی هستند. (هندوستانی که هنوز قادر به واکسینه کردن تمام نوزادان خود نیست و فرانسه ای که سال ۷۰ خونهای آلوده به HIV را به ایران هدیه داد) با توجه به اینکه مواد تشکیل دهنده این گونه واکسنها به طور واضح در اختیار خانوادهها قرار نمیگیرد بسیاری از خانوادهها به دلیل عدم اطمینان به واکسنهای موجود، کودکان خود را واکسینه نکرده، اطبای زیادی با دلایل محکم واکسنهای خارجی را محکوم کردهاند. با توجه به عوارض بالای این نوع واکسنها و همچنین اهمیت واکسینه شدن نوزادان این سوال مطرح میشود که آیا کرونا سهمگینتر از فلج کودکان است؟ آیا بیماریهایی که در سالهای گذشته با یک همهگیری جان بسیاری را گرفت از کرونا کم اهمیتتر است؟ آیا نمیشود در کنار ساخت واکسن کرونا، واکسنی که روزانه هزاران دُز از آن تزریق میشود، را تولید کرد؟
