مهندسان تحصیلکرده و وضعیت نامناسب شغلی در کشور
چرا در کشورمان، ارزش و جایگاه مهندسان نخبه پایین است؟ متاسفانه سالهاست که فارغالتحصیلان نخبه رشتههای مهندسی دانشگاهها، حتی دانشگاههای معتبر و تراز اول کشور، هنگام مراجعه برای یافتن کار و مصاحبه، به شدت توسط کارفرمایان و صاحبان کسبوکار/ کارخانه/ شرکت تحقیر میشوند و به آنها ظلم میشود. بهطوریکه برای خودم و همکلاسیها و دوستانم که با مدرک کارشناسی ارشد و بهترین معدل و مقالههای معتبر در رشتههای مهندسی، مخصوصا مهندسی صنایع، از دانشگاههای درجه یک نظیر تهران، شریف، امیرکبیر، علم و صنعت و... فارغالتحصیل شدهایم، بارها پیش آمده که به مصاحبه رفتهایم و کارفرمایان گفتهاند که دانشگاه شما را بیسواد و طلبکار و خودشیفته کرده و اصلا کار در صنعت را بلد نیستید و ما لطف میکنیم که به شما آموزش میدهیم بصورت رایگان، به شرطی که چند ماه باید با حقوقی کمتر از کارگر و نگهبان و نیروهای خدماتی برای ما کار کنید و اضافهکار بایستید و حتی جمعهها هم در صورت نیاز بیایید... امروزه در کجای دنیا نخبههای تحصیلکرده رشتههای مهندسی، آنهم تحصیلات تکمیلی، اینقدر تحقیر میشوند؟ ارزش این استعدادها و نبوغهایی که سالها عمر و جوانی و انرژیشان را برای درس و علم و به امید یافتن شغلی مناسب و کمک به توسعه و رشد کشور سوزاندهاند، چرا اینقدر پایین است؟ دولت چگونه انتظار دارد نخبگان مهاجرت نکنند، وقتیکه اوضاع خفتباری برای آنها رقم خورده است؟ چرا دولت از شرکتها و استارتاپهای دانشبنیان هیچ حمایتی نمیکند؟ چرا دولت از صنعتی حمایت میکند که برای نخبگان ارزش قائل نیست و فقط به دنبال بهکارگیری اقوام و آشنایان خود یا افراد کمسواد است؟ این اوضاع تلخ و دردناک در حالی است که در کشورهای پیشرفته متناسب با نیاز، دانشجو میگیرند و در هر دیار و شهرک و روستا انواع مدارک تحصیلی در موسسات خصوصی آموزشی خرید و فروش نمیشود. افراد باهوش و تلاشگر مهندس میشوند و نخبهها و استعدادها سریعا جذب و استخدام میشوند، نه اینکه جامعه پر شود از میلیونها تحصیلکرده بیکار که ضریب هوشی بسیاری از آنها زیر 100 است.
رئیس جمهور، معاون اول رئیس جمهور، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری کشور، وزارت صمت، هیئت دولت