نقد عملکرد قانون "تمام وقت جغرافیایی" برای اعضای هیات علمی دانشگاههای علوم پزشکی کشور
چون در میان مدت نظام بهداشتی دولتی کشور را از افراد با تجربه تهی خواهد کرد.
طبق آیین نامه اجرایی این قانون، پزشکان تازه وارد به عنوان عضو هیات علمی به صورت تمام وقت جغرافیایی پذیرفته می شوند و اجازه کار در مطب یا هر مرکز درمانی غیر از دانشگاه و بیمارستان مربوطه را ندارند.این استادیار دانشگاه بعد از گذشت سالها میتواند با فعالیتهای درمانی، آموزشی و پژوهشی و کسب امتیازات لازم به مرتبه دانشیاری ارتقا پیدا کند.6 ماه بعد از ارتقا به مرتبه دانشیاری، اجازه درخواست خروج از تمام وقتی را میتواند داشته باشد، بشرط کاهش حقوق و کارانه. که نسبت به فردی مشابه تمام وقت جغرافیایی حدودا یک پنجم. این قانون کاملا به ضرر سیستم آموزشی، درمانی و پژوهشی دانشگاه عمل میکندهر استادیار تمام وقت جغرافیای که تبدیل به یک دانشیار غیرتمام وقت میشود، سالها تجربه کسب کرده و سرمایه ای انسانی است که میتواند در بحث درمان صحیح تر بیماران، آموزش هر چه بهتر دانشجویان بخصوص تخصصی کمک کننده باشد، لذا باید سیستم سازوکاری طراحی کند که پرداختی به وی بیشتر شود، اما با کم کردن حقوق و کارانه این فرد به عنوان جریمه کار در خارج از سیستم دانشگاه، به این فرد بازخورد میدهد که کمتر بیمار ببیند.عضو هیات علمی درمانی ترجیح میدهد که دیگر زمان کمتر و کمتری در سیستم درمانی دانشگاه علوم پزشکی بگذارد، بیمار کمتری ببیند، آموزش بالینی کمتری بدهد و ...نتیجه نهایی دریافت خدمات کمتر توسط بیماران سیستم دانشگاهی، آموزش ضعیفتر بخصوص دستیاران تخصصی و فوق تخصصی، و پژوهش کمتر است و ماحصل آن سیستمی است که روز به روز نیروهای ارزشمندش را از دست میدهد و اینگونه میشود که اساتید با سابقه و ارزشمند علوم پزشکی تصمیم به خروج از این سیستم ناعادلانه یا حتی گاهی اوقات مهاجرت را میگیرند.
08:56 - 5 ژانویه 2025
114 بازدید
1 پاسخ