بازیگران و مجریانی که بر شاخه نشسته و بن می‌برند

آقای کاظم موسوی، نماینده مجلس چندی پیش گفته بود: آلات موسیقی که جزء کالای اساسی نیست که ما ورودش را الزامی بدانیم. آلات موسیقی باشد یا نباشد هیچ تفاوتی در زندگی مردم ایجاد نمی‌کند. او در ادامه ظاهرا اضافه کرده بود: «هرکه دنبال آلات موسیقی و خواهان واردات آن است، از ایران برود. » در واکنش به این صحبت‌ها دلاوری مجری تلویزیون در اظهاراتی گفت: «شما به چه حقی برای مردم تعیین تکلیف می‌کنید؟ مگر سرود ملی ما را با دبه زده‌اند؟ آن کسی باید برود که بین مردم تفرقه می‌اندازد.» مشخصا جناب نماینده مجلس به درستی و در حدود وظایفش به موضوع واردات آلات موسیقی پرداخته و اینکه در شرایط کنونی واردات آن را اولویت کشور ندانسته منطقی به نظر می‌رسد هر چند گفتن اینکه کسی از ایران برود هم حرف اشتباهی است. اما نکته قابل تامل، حمله آتشین آقای مجری تلویزیون به نماینده مجلس و اظهارات جانبدارانه‌اش نسبت به موضوع موسیقی و واردات آلات آن در پوشش حمایت از وحدت مردم و انتقاد به حرفهای قابل نقد نماینده مجلس است. جالب‌تر آنکه دلاوری و امثالش در مقابل چند ده برابر توهین‌های واضح و علنی در دوره گذشته زبان در کام برده بودند اما الان گویی به مقدساتشان که البته آن را جزء زندگی مردم می‌دانند! توهین شده که با ژستی وحدت‌طلبانه اما در باطن طرفداری از یک دسته و گروه چنین نمایشی را اجرا می‌کنند. آیا قرار است آنتن صدا و سیما در اختیار یک گروه که دنبال ترویج این موضوعات هستند قرار گیرد و هیچ گونه نظارتی هم وجود نداشته باشد و تنها موقعی که این گونه افراد چند سنگر جلوتر آمدند و باعث فتنه شدند تازه نسبت به موضوع حساس شویم؟ آیا وضع فرهنگی موجود کشور بخاطر همین لایه‌های حمایت کننده نه چندان مخفی در صدا و سیمای ملی از اجزاء فرهنگ غرب اعم از حجاب و پوشش، سبک زندگی، موسیقی و… نمی‌باشد که بصورت تدریجی هنجارهای اسلامی و حتی ایرانی را به چالش کشیده‌اند؟ آیا عمده بازیگران و سلبریتی‌هایی که امروز حجاب، آموزه‌های اسلام و تمامی اعتقادات را به سخره می‌گیرند از همین بستر صدا و سیما حمایت نشدند و شهرت کسب ننمودند و حالا با همان رانت بیت‌المال علیه اسلام و کشور فعالیت نمی‌کنند؟ تا کی باید نسبت به بر شاخه نشستن و بن بریدنها سکوت کرد؟! به نظر می‌رسد می‌بایست بدون انفعال و ترس از اتهام و توهین‌ها نسبت به زیاده‌روی‌های این چنینی حساس بود و تذکرات لازم را داد و در عین حال انتقاد دقیق از هر مسئولی را نیز حمایت نمود و البته آن را به اغراض و امیال شخصی، سیاسی و گروهی نیالود…