وصل سریع اینترنت بین الملل بدون تبعیض

برای نان شب مردم و حیثیت علمی کشور، گره از کار #اینترنت بین‌الملل باز کنید. در دکترین دفاعی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران، تقویت «مرزهای فکری و اقتصادی» در اولویت است. اما امروز مرزبانان اصلی این عرصه یعنی برنامه‌نویسان دورکار، پژوهشگران دانشگاهی، بازرگانان فرش و زعفران و دانشجویان دکتری با یک چالش مشترک و فلج‌کننده دست و پنجه نرم می‌کنند: اینترنت بین‌الملل یا به شدت محدود است، یا کند است و یا با اختلال عملاً از دسترس خارج شده است. ۱. خطاب به وزارت ارتباطات و شرکت ارتباطات زیرساخت: جناب آقای وزیر و مدیران فنی کشور، گزارش‌های میدانی از پارک‌های علم و فناوری و برج‌های تجاری تهران تا کارگاه‌های فرش در تبریز و اصفهان نشان می‌دهد که اختلال در مسیرهای بین‌الملل (Upstream) باعث شده است: · صادرکنندگان نتوانند مذاکره ویدیویی با مشتری در دبی یا هامبورگ داشته باشند. · دانشجویان دکتری نتوانند از پایگاه‌های علمی Scopus, Web of Science و PubMed مقاله دانلود کنند. · شرکت‌های دانش‌بنیان نتوانند لایسنس نرم‌افزارهای تخصصی مهندسی و پزشکی را تمدید کنند. ما از شما سوال می‌کنیم: آیا «شبکه ملی اطلاعات» به معنای «قطع شاهراه‌های #اینترنت_بین‌الملل » طراحی شده است؟ اگر قرار است اقتصاد کشور بر پایه «ارزآوری غیرنفتی» و «دیپلماسی علمی» بچرخد، چرا پهنای باند بین‌الملل در ساعات اداری با افت ۷۰ درصدی سرعت مواجه است؟ انتظار شفافیت داریم: سهم پهنای باند بین‌الملل از کل ترافیک مصرفی کشور دقیقاً چقدر کاهش یافته است؟ ۲. خطاب به شورای عالی فضای مجازی و مرکز ملی: سیاستگذاران محترم حکمرانی دیجیتال، همگان می‌دانیم که محدودیت‌های اخیر با انگیزه «مقابله با تهدیدات نرم دشمن» و «حمایت از پیام‌رسان‌های داخلی» وضع شده است. اما امروز نتیجه معکوس این سیاست در کف جامعه قابل مشاهده است: 1. انحصار فیلترشکن‌های ناامن خارجی: مردم برای دسترسی به جیمیل (Gmail) برای مکاتبات اداری یا گوگل اسکالر (Google Scholar) برای تحقیق، مجبور به خرید و استفاده از VPNهای ردیابی‌شونده توسط سرویس‌های جاسوسی خارجی هستند. آیا این بزرگترین ضدحمله امنیتی به حریم خصوصی کاربران ایرانی نیست؟ 2. نابودی بازار کار فریلنسری: جوانان متخصص ایرانی در پلتفرم‌های جهانی مانند Upwork و Fiverr سالانه میلیون‌ها دلار ارز وارد کشور می‌کنند. کندی اینترنت بین‌الملل باعث شده آن‌ها از پروژه‌های جهانی حذف شوند و جای خود را به رقبای هندی و بنگلادشی بدهند. درخواست صریح پویش: یا کیفیت اینترنت بین‌الملل را برای «کاربران تجاری و علمی» در بستر IP ثابت بازگردانید، یا شاهد خروج سرمایه انسانی نخبه از چرخه اقتصاد مقاومتی باشید. ۳. خطاب به معاونت علمی ریاست جمهوری و وزارت علوم: متولیان پیشرفت علمی کشور، #اینترنت_آزاد فقط یوتیوب و ایکس (توییتر سابق) نیست. اینترنت بین‌الملل یعنی: · سامانه ژورنال فایندر (Journal Finder) · نرم‌افزارهای شبیه‌سازی پزشکی · دوره‌های آنلاین بین‌المللی (MOOC) محدودیت‌های کور و یکسان‌سازی شده، ضربه مهلکی به رتبه‌بندی دانشگاه‌های ایران در وبومتریکس و همکاری‌های پژوهشی مشترک وارد کرده است. مگر نمی‌خواهیم در «دیپلماسی علمی» از چین و ترکیه عقب نمانیم؟ پس چرا اساتید دانشگاه برای شرکت در یک وبینار بین‌المللی ساده باید التماس کنند تا یک پورت خاص باز شود؟ ۴. خطاب به مجلس شورای اسلامی (کمیسیون اقتصادی): نمایندگان محترم خانه ملت، شما قانون «تسهیل کسب‌وکار» و «جهش تولید دانش‌بنیان» را تصویب کردید. اجرای این قوانین یک پیش‌شرط بدیهی دارد: اینترنت بین‌الملل پایدار. وقتی یک شرکت نرم‌افزاری در شیراز نمی‌تواند به مخزن گیت‌هاب (GitHub) دسترسی داشته باشد تا کدهای پروژه خارجی را آپدیت کند، چه جهش تولیدی رخ خواهد داد؟ ما از کمیسیون اقتصادی و اصل ۹۰ مجلس می‌خواهیم پرونده «خسارت اقتصادی ناشی از قطع و کندی اینترنت بین‌الملل» را به صورت ویژه در دستور کار قرار دهد. ما به عنوان شهروندان متعهد و متخصص این سرزمین اعلام می‌داریم: مطالبه ما نه برای شکستن حصار امنیتی کشور، که برای بازکردن پنجره‌های علم و تجارت به روی جهان است. امنیت ملی ما با فقر اطلاعاتی و ناتوانی در رقابت جهانی تامین نمی‌شود. از شورای عالی فضای مجازی، وزارت اطلاعات، و قرارگاه سایبری کشور می‌خواهیم: بین یک جوان معترض خیابانی و یک پژوهشگر در حال کشف داروی سرطان تفکیک قائل شوید. مدیریت هوشمند ترافیک بین‌الملل (Smart Traffic Management) یک ضرورت است، نه قطع دسترسی به صورت یکسان برای همه. آخرین جمله خطاب به تصمیم‌سازان: لطفاً اینترنت بین‌الملل را برای همگان وصل کنید؛ چراغ خانه‌های زیادی به همین اتصال جهانی روشن است.