بن بست در میدان ساعت
بن بست در میدان ساعت
بیش از دو ماه از آغاز اجتماعات مردمی در تبریز میگذرد و میدان تاریخی ساعت به قلب تپنده این تجمعات تبدیل شده است؛ بهگونهای که این میدان، این روزها چهرهای متفاوت به خود گرفته و کاملاً حالوهوای حماسه و مقاومت را تداعی میکند. طبیعی است که میدان ساعت، بهعنوان مرکز شهر، در اولویت برگزاری مراسم این شبها باشد؛ اما نباید شرایط بهگونهای رقم بخورد که در شهری با جمعیتی بالغ بر یکونیم میلیون نفر، تمام توان و امکانات تنها در یک نقطه متمرکز شود. هرچند در نقاطی مانند میدان منصور، ولیعصر و ائلگلی نیز تجمعات مردمی برگزار میشود، اما حدود ۹۰ درصد امکانات دولتی، مواکب و ظرفیت ارگانها در میدان ساعت مستقر هستند. متأسفانه این وضعیت تا حدی یادآور دهههای فجر سالهای گذشته است؛ زمانی که معمولاً محدوده میدان نماز تا میدان دانشسرا و اطراف آنها آذینبندی میشد و سایر نقاط شهر کمتر رنگوبوی انقلابی به خود میگرفتند. باید پذیرفت که اگر هدف، تأثیرگذاری بیشتر است، میدان ساعت بیش از این ظرفیت فعالیت میدانی ندارد و حتی انتقال بخشی از مواکب مردمی و ارگانی به دیگر مناطق شهر میتواند اثرگذاری بیشتری به همراه داشته باشد. نکته دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد، نبود هماهنگی میان دستگاههای مرتبط است. شاید یکی از دلایل این مسئله، تعدد ارگانهای مؤثر و موازیکاری میان آنها باشد. البته انصافاً مسئولان مرتبط، حداکثر توان خود را به کار گرفتهاند؛ اما از شهری که دستهجات عزاداری آن در ایران کمنظیر است و به مهد شور و شعور حسینی شهرت دارد، انتظار بیشتری میرود. یکنواخت بودن برنامهها و همچنین فراهم نبودن زمینه حضور و نقشآفرینی جوانان خلاق برای افزایش هرچه بیشتر تأثیرگذاری برنامهها، موضوعی است که بیش از هر زمان دیگری احساس میشود.
سازمان تبلیغات اسلامی تبریز، استانداری تبریز، اداره ارشاد تبریز، شهرداری تبریز و شورای شهر تبریز
