از ماکیاولیسم تا ترامپیسم؛ از شرافت تا شرارت
✍️امیر عطاران _ یک معلم🔺«بدون شرارت،حفظِ دولت ممکن نیست»یکی از موضوعاتی که در دنیای امروز، مفهوم سیاست را به چالشی عمیق کشیده و کسب قدرت را به جایگاهی انحطاطآلود تقلیل داده، جداییِ مطلقِ «اخلاق» از «سیاست» است.آنچه امروز در رفتار و تفکر بسیاری از دولتمردان غربی مشاهده میشود، استمرارِ آموزههای «آموزگار رذیلت»، نیکولو ماکیاولی است؛ نگاهی که سیاست را در دروغ، فریب و نیرنگ خلاصه میکند و برای تصاحب قدرت، ارتکاب به هر رفتار غیرانسانی را لازم میشمارد.در مکتب ماکیاولیسم، توصیههایی که به اهالی قدرت ارائه شده، چنان زنجیرِ حرص و طمع را بر گردن سیاستمداران افکنده که برای بقای حاکمیت و تأمین منافع خود، هر رذیلتی را مجاز میدانند. آنها بر اساس منطقِ مسمومِ این مکتب آموختهاند که: «هدف، وسیله را توجیه میکند و برای حفظ قدرت، میتوان به هر شرارتی دست زد.»در سیاستنامه ماکیاولیسم، «ریاکاری» صفتی ارزشمند و «راستگویی» خطایی راهبردی تلقی میشود. در این چارچوب، به سیاستمداران دیکته میشود که برای تداوم سلطه، باید خود را چنان شیفته آزادی نشان دهند که گویی آزادیخواهتر از آنان وجود ندارد؛ اما در همان حال که شعار آزادی سر میدهند، آن را لگدمال کنند.این دغلبازان بر این باورند که مفاهیمی چون عدالت و انسانیت در ساحتِ سیاست فاقد معناست؛ چرا که در منطق آنها، قدرت از عدالت نیرومندتر و حیلهگری از حقیقت کارآمدتر است.🔹اکنون در قرن بیست و یکم، تفکر «ترامپیسم» را میتوان نسخه بهروز شده و عریانِ ماکیاولیسم دانست.در نگاه این جریان، حقیقت هیچ ارزش ذاتی ندارد و تنها معیار، «کسب قدرت و منفعت» است.
در پارادایم ترامپیسم، همه چیز به یک «معامله» تقلیل مییابد؛ معاملهای که در آن اخلاق، شرافت و انسانیت قربانی میشوند و هیچ اصالتی جز «شرارتِ منفعتطلبانه» باقی نمیماند.با این اوصاف، باید پذیرفت که ما با جهانی روبهرو هستیم که سیاستمدارانِ ماکیاولی بر آن چیره شدهاند. از این رو در روابط بینالملل، از چهره مکارانه و حقیقتِ پنهانِ این مدعیانِ دروغین می بایست رونمایی کرد.
13:36 - 23 خرداد 1405
1 بازنشر
44٫1k بازدید
