هندسهی پنهان قدرت؛ چرا نباید در سختیها هراسید؟
✍️شادی ورشوچی در جهان هستی، قدرت لزوماً در هیبتهای بزرگ تجلی نمییابد. نگاهی به طبیعت، حقیقتی شگفت را پیش چشم میآورد: از امام صادق (علیه السلام) در توحید مفضّل آمده است : پشه، تمامِ آن چیزی را دارد که فیل از آن برخوردار است، بهاضافهی «دو بال» . همین تفاوتِ کوچک، میتواند آرامشِ بزرگترین جثهی خشکی را برهم بزند. این حقیقتِ نمادین، درس بزرگی از حکمت الهی است؛ اینکه در دستگاه آفرینش، معیار غلبه و پیروزی، حجم و ظاهر نیست، بلکه ارادهی پروردگار است. خداوند در قرآن کریم میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ لَا يَسْتَحْيِي أَنْ يَضْرِبَ مَثَلًا مَا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا» (بقره/۲۶)پس کوچکترین موجودات نیز در قلمرو قدرت لایزال او، میتوانند سرنوشتساز باشند.چنین خدایی که با کوچکترین آفریدهاش، بزرگترین چالشها را به بازی میگیرد، قطعاً در تلاطم سختیها تکیهگاهِ بندگان خویش است. آرامشِ مومن در دلِ طوفان، نه از ضعفِ مشکلات، بلکه از تکیه بر قدرت مطلقِ حق سرچشمه میگیرد؛ همان خدایی که وعده داده است: «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا» (شرح/۶)؛ آسانی در دلِ دشواریها نهفته است. اما این «معیّت» و یاریِ الهی، نه یک امتیاز بیقید و شرط، که پیمانی دوسویه است.
برای بهرهمندی از این حمایتِ بیدریغ، چهار شرط کلیدی بر جانِ آدمی لازم است: نخست، پایداری در «مسیر حق» است؛ چرا که یاری خدا، پاداشِ نصرتِ اوست («إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ»). دوم، التزام به «شرع» است؛ چنانکه رسول خدا (ص) فرمود: «خدا را حفظ کن تا خدا تو را حفظ کند». سوم، شعلهور نگه داشتنِ «امید» در دل است؛ زیرا ناامیدی از رحمت الهی، بزرگترین مانعِ گشایش است. و سرانجام، «تلاشِ» خستگیناپذیر است؛ چرا که توکل، نفیِ عمل نیست، بلکه حرکت با تکیه بر قدرتِ لایزال اوست.اگر در مدارِ حق و در پناهِ شریعت قدم برداریم و با امیدی سرشار، آستینِ همت بالا بزنیم، یقین خواهیم داشت که هیچ سختی، فرجامِ کار نیست. خدایی که به پشه، بالِ پرواز و قدرتِ غلبه میبخشد، قطعاً بنده را در تنگناها تنها نخواهد گذاشت؛ چرا که او برای هرکس که بر وی توکل کند، کافی است: «وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ» (طلاق/۳).
18:38 - 31 اردیبهشت 1405
33٫7k بازدید
