هزینهی تاریخیِ دهنلقی»؛ چرا مسیر بشر تغییر کرد؟
✍️دکتر محمد رستمی نجف ابادی تاریخِ بشر، مجموعهای از «بزنگاهها» است . لحظاتی که در آن، یک تصمیم، یک فریادِ بیجا و یا حتی یک «افشای سِرّ»، میتواند مسیر تمدن را برای سدهها تغییر دهد.رهبر شهیدمان ، چندی قبل از شهادتشان به این حقیقتِ هولناک اشاره کردند که: «اگر شیعیان دهنشان قرص بود و افشا نمیکردند، شاید همان وقت قضیه تمام میشد؛ و شما ببینید تاریخ چقدر تغییر پیدا میکرد! اصلاً مسیر بشر یک مسیر دیگری میشد...»* این سخن، یک هشدارِ راهبردی برای امروزِ ماست که در میانهی جنگی پیچیده و در آستانهی تحولاتی بزرگ قرار داریم.به عنوان کسی که سالها در لایههای پنهان تاریخ پژوهش کردهام، مصداقِ بارز این «دهنلقیِ تاریخی» را در ماه های منتهی به ۱۳۲ هجری میبینم. در آن دوران، نظامِ فاسد اموی در حال فروپاشی بود و جهانِ اسلام تشنهی عدالتِ «آلِ محمد (ص)». ابومسلم خراسانی با لشکری از خراسان تا کوفه را درنوردیده بود وبا ارسال نامه بیعت به امام صادق علیه السلام همه چیز برای استقرارِ حکومتِ الهیِ مهیا بود. اما چه شد که مسیر بشر عوض شد؟ پاسخ در کلام امام صادق (ع) نهفته است: «اَذعتُم» (افشا کردید). شیعیان و مدعیانی که شورِ انقلابیشان بر شعورِ تشکیلاتیشان پیشی گرفته بود، با افشای شبکههای مخفی، تحلیلهای غلط از میدان ومخالفت با ابومسلم به عنوان فردی ضعیف در ایمان وعدم رعایتِ «سترِ نظامی»، اجازه دادند تا جریانِ موازی (بنیعباس) که تشنهی قدرت بود، بر موجِ خونِ شهیدان سوار شود. اگر آن روز شیعیان «دهنشان قرص بود»، شاید امروزِ جهان، نه دنیایِ آلوده به ستم، که دنیایِ استقرارِ دولتِ حقه بود.
باید مواظب بود و از تکرارخطای تاریخی جلوگیری نمود و بدانیم هر کلمهی اضافهای که از زبانِ یک دلسوزِ ناآگاه خارج شود، میتواند هزینهای به سنگینیِ «تأخیرِ در پیروزیِ تمدنی» داشته باشد. تبعیت از رهبری در این شرایط، صرفاً یک وظیفهی شرعی نیست؛ یک «ضرورتِ تاریخی» برای جلوگیری از انحرافِ مسیرِ بشر است.وظیفهی امروز ما حمایت، صبر و اعتمادِ مطلق به اتاقهای جنگ و مذاکره است. نگذاریم آیندگان در موردِ فروردین ۱۴۰۵ بنویسند: «اگر آنها دهنشان قرص بود، قضیه تمام شده بود...»
18:02 - 25 فروردین 1405
