میان بحران و پایداری، قدرت از درون است!
✍️ابوالفضل جهانبخشجامعهی ایران در طول دههها نشان داده است که تابآوری در برابر سختیها بخشی از هویت فرهنگی و تاریخیاش است. مردم این سرزمین بارها فشار جنگ، تحریم و بحرانهای اقتصادی را تجربه کردهاند و با وجود تمام دشواریها، روحیهی سازگاری و همدلی خود را حفظ کردهاند. این توان ریشهدار از دل تاریخ برآمده؛ فرهنگی که در آن «عبور از دشواری» نه فقط یک واکنش لحظهای، بلکه نوعی الگوی زیستی و فکری محسوب میشود. همین پشتوانه اجتماعی سبب شده است که ایستادگی مردم، فراتر از یک واکنش جمعی، به سرمایهای راهبردی برای کشور تبدیل شود. همراهی مردم جلوهای از قدرت اجتماعی است که بهصورت مستقیم بر انسجام ملی و اعتبار بینالمللی ایران تأثیر میگذارد. جامعهای که از تهدید نمیهراسد و به ارزشهای خود وفادار میماند، بنیان نوعی قدرت نرم پایدار را شکل میدهد؛ قدرتی که در مواجهه با فشارهای بیرونی، وزن سیاسی کشور را افزایش میدهد. در بُعد اقتصادی نیز، ساختار نسبتاً مستقل ایران از شبکههای تجارت جهانی، هرچند در کوتاهمدت چالشآفرین است، اما از منظر راهبردی نوعی ظرفیت درونزا ایجاد کرده است. این استقلال نسبی، به کشور امکان میدهد در شرایط بحرانی، بدون اتکا به سازوکارهای بیرونی، نیازهای اساسی خود را تأمین کند. چنین وضعیتی در ادبیات اقتصادی به عنوان «مقاومت ساختاری» شناخته میشود؛ ظرفیتی که در بسیاری از کشورهای وابسته به اقتصاد جهانی وجود ندارد.
در سطح منطقهای، همین پیوستگی اجتماعی و تابآوری درونی، پشتوانهای برای نقشآفرینی ایران در محیط پیرامونیاش به شمار میرود. امنیت در خاورمیانه مفهومی مشترک است؛ بیثباتی در هر نقطه، به سرعت بر کل جهان اثر میگذارد. تنگهی هرمز شریان حیاتی انتقال انرژی جهانی نمونه روشنی از این واقعیت است. هرگونه اختلال در آن، سقوط شاخصهای اقتصادی جهانی را در پی خواهد داشت و نخستین آسیب دیدگانش، نه فقط کشورهای منطقه، بلکه قدرتهای اقتصادی بزرگ مانند ایالات متحده خواهند بود. این واقعیت نشان میدهد که توان نظامی ایران، در کنار جنبه بازدارندگی، واجد اثرگذاری اقتصادی و ژئوپلیتیک گستردهای نیز هست. ترکیب قدرت اجتماعی برخاسته از مردم، با ظرفیتهای دفاعی و موقعیت استراتژیک کشور، ایران را به بازیگری تبدیل کرده که نهتنها توان حفظ ثبات خود، بلکه قدرت شکلدهی به معادلات منطقه را دارد.
22:22 - 24 اسفند 1404
1 واکنش
97٫6k بازدید
