جانشینی امام شهید
در روزهایی که بغضِ رفتنِ یک دلاور بر سینه سنگینی میکند، نشستن در خانه و غصه خوردن، راحتترین انتخابِ ممکن است. اما غایببودن در این نقطهٔ خاصِ تاریخ، محرومکردن روان از مدالی است که تنها به بیداران میرسد.
گروه زندگی: فقدان یک مرجع، پیشوا و رهبر شهید، زلزلهای است که میتواند روانِ هر جامعهای را به رکود و انفعال بکشاند. در چنین موقعیتِ حساسی، ناامیدی و در خانه نشستن، دامی است که برای روحهای خسته پهن میشود. اما ایران، خاکِ آدمهای معمولی نیست؛ اینجا سرزمینی است که با مفهومِ حماسه گرهخورده است. انسانِ بااصالت و خردمندِ ایرانی میداند که عبور از اندوه، نیازمندِ یک وظیفهشناسیِ تاریخی است. حضورِ چند دهمیلیونی در خیابانها، صرفاً یک عزاداریِ ساده نیست؛ بلکه رزمایشی از بلوغ، فهم و قدردانیِ ملتی است که تصمیم گرفتهاند بهجای تماشاچی بودن، خودشان دستبهکار شوند و نشان دهند که در غیابِ میداندارانِ بزرگ، چگونه یکتنه بارِ این حماسه را به دوش میکشند.
از اسطورهها تا امروز؛ مهارتِ یک وظیفهشناسیِ تاریخیاگر تاریخِ این جغرافیا را ورق بزنید، رگههایی درخشان از ایستادگی را میبینید. از اسطورههای شاهنامه که برای حفظِ کیانِ این مرزوبوم سینه سپر کردند، تا جوانانِ بیادعای دفاع مقدس، شهدای مظلومِ هستهای و اینک، قهرمانانِ تازهنفسِ اخیر که در رأس همهٔ آنها، رهبرِ شهیدمان چون کوهی استوار ایستاده است. همهٔ این حماسهسازان یک ویژگیِ مشترک داشتند: «مهارتِ تشخیصِ بهموقعِ شرایط». آنها منتظر نماندند تا دیگران برایشان کاری کنند؛ در لحظهٔ نیاز، بهترین نقش را ایفا کردند.امیرالمؤمنین (علیهالسلام)، قرنها پیش در یک هشدارِ تکاندهنده و بیدارگر دربارهٔ همین حضورِ بهموقع فرمودند: «مَن نامَ عَن نُصرَةِ وَلِيِّهِ، انْتَبَهَ بِوَطْأَةِ عَدُوِّهِ» (هر که از یارى ولیّ خود چشم فرو پوشد،با پایمال شدن به دست دشمنش بیدار شود. - غرر الحکم، ج 1، ص 550).اما قهرمان ماندن و بیدار بودن در این برههٔ حساس، چگونه در رفتارِ ما تجلی پیدا میکند؟
* خروجِ پیشدستانه از انفعال:سوگواریِ فعال با گوشهنشینی فرق دارد. وقتی شما تصمیم میگیرید با تمامِ خستگیها و محدودیتهای ترافیکی، لباسِ رزمِ حضور بپوشید و وارد خیابان شوید، در واقع به مغز خود فرمانِ «پویایی» دادهاید. این قدمها، باطلالسحرِ ناامیدی و انفعال هستند.* خلقِ همبستگیِ شانهبهشانه (تجدید بیعت):وقتی در سیلِ جمعیت قرار میگیرید و شانهٔ شما به شانهٔ هموطنانی از سراسرِ کشور میخورد، در حالِ مخابرهٔ یک پیامِ بزرگید: «ما قدردانیم و پشتِ هم ایستادهایم». این حضورِ پرشور، ترجمانِ همان حقشناسی و بلوغی است که دشمنان را ناامید و جبههٔ خودی را دلگرم میکند.* آموختنِ حماسه به نسلِ بعد:دستِ کودکان و نوجوانانِ خود را بگیرید و آنها را به این میدانِ بینظیر بیاورید. بگذارید با چشمِ خود ببینند که ایران از قهرمان خالی نمیشود. این بهترین کلاسِ درسی است که در آن، مهارتِ بیتفاوت نبودن و ایفای نقشِ فعال را در تاروپودِ شخصیتِ فرزندانتان حک میکنید.
فرمانروایانِ میدانِ تاریخشما با گام برداشتن در این مسیر، تنها یک سوگوار نیستید؛ بلکه وارثِ بیبدیلِ حماسهسازانِ این سرزمیناید. این وظیفهشناسیِ تاریخی که شما را از خلوتِ خانه به متنِ میدان میکشاند، نشان میدهد که فرمانروای مطلقِ ارادهی خویشتناید و اجازه نمیدهید حوادثِ تلخ، شما را منفعل کند. با این حضورِ آگاهانه، شما خود به تکثیرِ روحِ رهبرِ شهید تبدیل میشوید؛ انسانی مقتدر، ایستاده و جانبخش که تاریخ را با قدمهایش مینویسد.
16:17 - 14 تیر 1405
0 بازدید