صبح به خیر حامد"؛ اینجا خبری نیست، همه در تسلیتت لال شده اند!
اولین سالگرد درگذشت "حامد عاطفی فر"، همکار و روزنامه نگار مولف و نجیب تبریز و آذربایجان در اوج غفلت و فراموشی همه کسانی از راه رسیده است که دست کم، حامد، یک بار برایشان خبر نوشته بود!
خبرنگاران هم می میرند؛ در تنهایی ...
خبرگزاری فارس _ تبریز، "مرگ" هم برای خودش عالمی دارد، اگر "تنهایی" ات را به "مردن" گره بزنی و در همان غربت و بی ادعایی و تنهایی که زیسته بودی، مرگ را در آغوش بگیری و بروی و با رفتنت، قبیله ای را در ماتم نبودنت رها کنی ...نوشتن از مرگ دوستان و همکارانی که محبوب و مقبول همه بودند و قیل و قالشان آزاری برای همکارانشان نداشت؛ دردناک تر از تحمل داغ ابدی آن هاست ... نوشتن و گفتن از کسانی که لبخند با نامشان معنا می شد و آرامش را در عین تلاطم درون، می شد در چشمانشان به نظاره نشست دردناک است ... آرامشی که نمادی از طوفان ناگفته های انباشته در درونشان بود، نوشتن از مرگ "رفقا"یی که آرام، زود و بی هیاهو به خدا پیوستند، سخت است!مرگ خبرنگاران مظلوم، در عصری که "تر دامنان" تازه به دوران رسیده، برای فرار از فضاحت عالم گیرخود، آن ها را "خریدنی" می نامند، تخریب و منکوبشان می کنند و از "خریده شدنشان" داد سخن می رانند، نوبرانه ای است شیرین و خوشا به حال رفقای عزیزی که مرگ را به ذلت شنیدن و کشیدن بار سنگین این یاوه بافی ها ترجیح دادند و رفتند!
"حامد"؛ نجیبانه مرگ را در آغوش کشید ...
خوب یا بد، خیلی سخت گریه می کنم؛ اما "حامد" که خبر شد، داستان تحمل، چیز دیگری شد ...پس از یک سال، قصد مرثیه سرائی و رقصیدن در صحنه "مرده پرستی" های مرسوم را ندارم، چه، نه من اهلش هستم و نه، روح آرام گرفته حامد نیازی به این لفاظی ها دارد؛ اما به شدت معتقدم، خلاء وجودی حامد فقید، از منظر روزنامه نگاری حرفه ای و اصیل در تبریز و آذربایجان، حالا حالاها حس خواهد شد و سال ها طول خواهد کشید تا یکی مثل او یا شبیه به او، پیدا شود!حامد، "روزنامه نگار قاعده مند" بود، علمش را داشت، ذوقش را هم، نوشتن را به سبک و سیاق خود بلد بود، واژه را می شناخت و در جای خود به استخدام در می آورد؛ اما، فراتر از این ها، یکی از معدود "روزنامه نگاران مولف" بود، با سبک و شیوه اختصاصی خود!حامد "نجیب" بود، اصلا، همین که خیلی ها از بیماری و جدالش با عفریت سرطان بی خبر بودند، به همین نجابتش بر می گشت، دلیلی برای فریاد زدن نداشت، او حتی مرگ را هم بی هیاهو در آغوش گرفت و رفت ...
برای تسلیتت همه لال شده اند ...
حالا بعد از یک سال، انگار همه در فراموشی و بی خبری و بی آن که یادشان بیفتد مسوولیت و تعهدی معنوی در قبال حامد، خانواده محجوبش و دیگر دوستان رسانه ای درگذشته مان بر ذمه شان است، دارند آمدن و گذشتن سالگرد حامد را "عادی سازی" می کنند و به خودشان هم نمی گیرند که سالگرد روزنامه نگاری است که دست کم، یک بار در همه این سال ها، برای هر یک از آقایان مسوول و مدیر، "خبر" نوشته بود.سالگرد حامد، در اوج غربت و بی تفاوتی مسوولان شهری و استانی درحال سپری شدن است، از استاندار و معاونینش تا شهردار و اعضای شورای شهر و حتی تشکل های صنفی، رسانه ای؛ انتظار حداقلی این بود که از هفته ها قبل، برای یادبود و تکریم او در نخستین سالگرد رفتنش، کسی یا تشکلی و مسوولی، لااقل اداره کل ارشاد "ضد رسانه"، برای ظاهرسازی هم که شده، تکانی به خودش بدهد و یادش را فراتر از مراسم های معمول خانوادگی این روزنامه نگار فقید، یاس بدارد؛ اما دیدیم و می بینیم که "کفایت مدیریتی" آقایان در چه سطحی قرار دارد ...
کاروان مرگ ناگزیر، هرازگاهی، بزرگی از تبار "قلم به دستان پاک دست" تبریز، مهد روزنامه نگاری نوین ایران زمین را مسافر آخرت محتوم کرده و رفقای محجوب ما را، به همنشینی دیگر بزرگان پرکشیده این وادی بدرقه کرده است.افسوس که امروز، همه کسانی که در زنده بودن حامد و دیگر رفقا، دردها، غصه ها، تنهایی، بیماری و رنجوری، لبخندهای تلخ، سکوت های سنگین، و حرف های ناگفته انباشته در نگاهشان را ندیدند و یا دیدند و خود را به ندیدن زدند، فراموش کرده اند که "مرگ"، تقدیر ازلی همه است و کسی چه می داند، مردن و عزیزی پس از مرگ آدم ها و مدیران منفعل امروز، چگونه رقم خواهد خورد ...
00:08 - 21 آبان 1405
4913 بازدید