این دارو ضد اضطراب است
در این شبها که مردم از حضور در میدان خسته نمیشوند، تصویر دیگری هم به چشم میآید، مردمی که شاید لباس رزم و امداد بر تن نداشته باشند، اما در میدان زندگی نسبت به هم مهربان ایستادهاند.
به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، این روزها صحنههای متفاوتی را در میادین و کوچهپسکوچههای شهر اصفهان میتوان دید، کودکی که برای پیرمرد همسایه خرید میبرد، مادری که برای آرامش خانواده غذای دلخواهشان را میپزد، کارمندی که با صبر بیشتری به سؤالات مراجعان پاسخ میدهد. درست همین حرکات کوچک، تبدیل به چراغهای ریز اما پیوستهای شده که جمعشان، تاریکی و ناامیدی را عقب میزند.خانم محمدی ۳۴ساله، میگوید: هر بار اخبار را باز میخواندم، احساس میکردم ذهنم خاموش میشود. با خودم میگفتم: من که نمیتوانم کاری کنم.روانشناسان به این وضعیت خستگی همدلی و درماندگی آموختهشده میگویند، حالتی که در آن، قلب از رنج دیگران پُر میشود اما مغز بهاشتباه پیام تسلیم میدهد.
رواندرمانگران معتقدند که برخلاف تصور عمومی، مغز انسان برای حجم زیاد اخبار تکاندهنده طراحی نشده. وقتی ورودیهای هیجانی بیش از حد میشود، سیستم عصبی وارد حالت فرسودگی میشود. راهکار، حذف کامل اخبار نیست، بلکه تنظیم مصرف است. در عمل، چککردن اخبار دو بار در روز برای اغلب افراد کافی است.آنان بر این باورند که مغز زمانی احساس امید پیدا میکند که کنترلپذیری ببیند. ما شاید نتوانیم بحران را حل کنیم، اما میتوانیم یک دایره کوچک، یک شعاع یکمتری، را بهتر کنیم. همین احساس تأثیر، یک پادزهر واقعی برای اضطراب است.
معجزه اقدامات کوچک ویکتور فرانکل، روانپزشک اتریشی، معتقد بود انسان با «پیداکردن معنا» از تاریکترین روزها عبور میکند. این معنا میتواند در معمولیترین رفتارها پیدا شود. آقای محسنی معلمی که این شبها با حضور خود در میدان حماسه دانشآموزانش را مدیریت میکند، میگوید: وقتی متوجه شدم بچههایم مضطرباند، تصمیم گرفتم هر شب با تعدادی از آنان که به موکب میآیند یک گفتوگوی آرامبخش اختصاص دهم. شاید کار کوچکی باشد، اما دیدم واقعاً روی حال آنان اثر گذاشت.
زنجیره مهربانیهای کوچک، داروی ضداضطراب بدن مطالعات فیزیولوژیک نشان میدهد که مهربانی موجب ترشح اندورفین و اکسیتوسین میشود، موادی که کارکردشان شبیه داروی ضداضطراب طبیعی است.رواندرمانگران بر این باورند که کمککردن به دیگران، حتی اگر در حد تعارف یک لیوان چای به همسایه باشد، به بدن این پیام را میدهد، «تو هنوز اثرگذار هستی». این پیام، سیستم استرس را آرام میکند.در کنار نیروهایی که در میدان نظامی مبارزه میکنند، مردم هم نباید از قدرت «حضور»، «گفتوگوی کوتاه»، یا «دعاهای جمعی» غافل شوند. این رفتارها سیستم عصبی را به حالت ایمنی بازمیگرداند و حس تعلق ایجاد میکند.الهام یکی از پرستاران اورژانس که این روزها و شبها یا در بیمارستان مشغول خدمترسانی است و یا در میدان حماسه حضور دارد، تجربهاش را چنین توصیف میکند: گاهی یک جمله ساده مثل «من کنارتم» بیشتر از هر دارویی برای آرامکردن فرد اثر داشته است.
بحرانها همیشه ما را به سمت ناتوانی هل میدهند، اما روان انسان راهی متفاوت پیشنهاد میدهد، درست در زمانی که نمیتوانیم جهان را عوض کنیم، میتوانیم جهان یکمتری دور خود را روشن کنیم.میدان فقط خاکریز نیست، میدان، همین شعاع کوچک زندگی است در روزهای جنگی و پراضطراب، نیروهای امدادی و عملیاتی در خط مقدم بحران میایستند، اما مردم هم در خط مقدم زندگی نقش مهمی دارند. هر شهروندی که چراغ خانهاش را با مهربانی روشن نگه میدارد، هر مادری که آرامش را به خانوادهاش هدیه میدهد، هر جوانی که برای یک نیازمند قدمی برمیدارد، و هر کارمندی که با صبر رفتار میکند، بخشی از شبکهای است که اجازه نمیدهد جامعه در تاریکی فرو برود.در زمانی که نمیتوانیم تمام جهان را نجات دهیم، میتوانیم جهان اطرافمان را امن، روشن و انسانیتر کنیم و همین نورهای کوچکاند که کنار هم به بزرگی یک آفتاب خواهند درخشید و روشنکردن جهان را امکانپذیر خواهند کرد.#حماسهحضور #مهربانی #ایستادگیمردم #تجمعاتشبانه #روانواحساس #جنگ #کاهشاسترس 19:28 - 24 اردیبهشت 1405