تاریکخانه نیروگاه تبریز؛ دوشنبههای کار و تولید یا دوشنبههای فراموشی؟
در نشست اخیر «دوشنبههای کار و تولید» در نیروگاه حرارتی تبریز، آنچه بیش از هر چیز خودنمایی کرد، سکوت سنگین مسئولان در قبال کلنگ نافرجام وزیر تعاون در فروردین سال گذشته بود. با گذشت ۱۳ ماه از آن وعده پرطمطراق برای بازتوانی نیروگاه، این سکوتِ معنادار، بار دیگر این پرسش حیاتی را پیش کشیده که آیا پایان مازوت سوزی، همچنان سرابی بیش نیست؟
نیروگاه حرارتی تبریز سالهاست در نقطه تلاقی سه بحران ایستاده است؛ برق، آب و هوا. از فروردین ۱۴۰۴ که عملیات اجرایی طرح بازتوانی و توسعه آن با وعده افزایش ظرفیت تولید، کاهش مصرف آب و پایان مازوتسوزی آغاز شد، تا شهریور همان سال که تفاهمنامه اصلاح سیستم خنککاری با وعده کاهش ۸۰ درصدی مصرف آب امضا شد و سپس مهرماه که دوباره هشدارها درباره تداوم مازوتسوزی و تهدید سلامت شهروندان بالا گرفت، یک خط ثابت در این پرونده دیده میشود: وعدههای بزرگ داده شده، اما گزارش شفاف از میزان تحقق آنها به افکار عمومی ارائه نشده است. اگر بنا بود بازتوانی نیروگاه نقطه پایان دود و ناترازی باشد، امروز مردم تبریز حق دارند بدانند این پروژه دقیقاً در کدام ایستگاه متوقف مانده یا پیش رفته است.
تبریز دیگر ظرفیت وعدههای بیسرانجام را ندارد. نیروگاهی که قرار بود با سرمایهگذاری کلان، هم برق پایدارتر برای صنعت و خانهها فراهم کند، هم مصرف آب را کاهش دهد و هم مازوت را از چرخه سوخت خود کنار بگذارد، اکنون به نماد فاصله میان تصمیمگیری، اعلام رسانهای، تأمین مالی، اجرا و پاسخگویی تبدیل شده است.تداوم آلودگی، نگرانی از کمبود برق و فشار بر منابع آب، هزینههایی نیست که بتوان با تفاهمنامه و نشست خبری از کنار آن گذشت. متولیان پروژه باید روشن و مستند بگویند طرح بازتوانی نیروگاه حرارتی تبریز دقیقاً کجاست، چه میزان پیشرفت کرده، چه موانعی دارد و مهمتر از همه، چه زمانی دود مازوت از آسمان تبریز کنار خواهد رفت.
03:33 - 12 خرداد 1405
12 واکنش
1632 بازدید
